Достони ëздаҳ тоҷик, ë худ чӣ тавр ман намозхон шудам

25 07 2017

Таърихи достони 11- паҳлавон

15-уми феврали соли 2017.

Русия.  Шаҳри Фатирбурх (Санкт Петербург).

Аз рӯи эълонҳои интернет кор ëфтам. Заводи «Невский филтр» ба ҳайси таъмиргар.

Занг задам. Аз он тарафи гӯшӣ ҳамаи маълумотҳоям писандашон омад, ба ҷуз аз Тоҷикистон буданам. Чизе ки маро ба тааҷуб овард, он духтар гуфт, ки «дар онҳо танҳо шаҳрвандони Русияву Узбкистон кор мекунанд, хайр рақаматонро навишта мемонам, лозим шавед занг мезанем.»

 

17-уми феврал. Аз бекорӣ ғамам зер карда буд. Аз омаданам пушаймон шуда дар хона нишаста будам. Ногоҳ рақами ношиносе ба ман занг зад. Гӯширо бардоштам. Ҳамон духтари ду рӯз пеш гап зада будем гуфт ки пагоҳ соати 9:00 ба фалон нишона барои сӯҳбат оям.

 

18-уми феврал. Саҳарӣ барвақт хеста, аз рӯи харитаи телефони ҳушманд заводро ëфта омадам. Посбон пас аз иҷозат аз калонашон ва сабти ному насабам маро ба дохили идора роҳ дод.

 

Маро сармеханики завод пешвоз гирифта, ҳамроҳ ба утоқи кориаш даромадем ва бо ман дар бораи собиқаи кориам саволу ҷавоб кард.

Сипас коғазе наздам гузошт, ки ариза нависам. Вақте ному насабм аризадиҳанда, яъне худамро навиштам, гуфт то «республика Узбекистан» нависам. Ман ҳайрон шуда, исрор кардам, ки ман аз Тоҷикистонам. Сипас ӯ гуфт, «медонам, хайр онҷояшро холӣ монда чизе нанавис.» Баъд гуфт, ки бегоҳ бо чизу чораам омада дар хобгоҳ ҷойгир шавам ва пагоҳ ба кор бароям.

 

21-уми феврал.

Ба дастгоҳу сохтори завод пурра ошно гардидам. Ҳамкасбони рус гарчанде нозукиҳои дасгоҳҳоро аз ман пинҳон медоштанд, аммо ба ман муяссар мегашт, ки ҳар рӯз як чизи наверо омӯзам. Аҷоибии кор дар он буд, ки ҳамаи кормандони завод танҳо аз Русия ва аз Узбкистон буданд.

 

23-уми феврал. Дирӯз ба ҳама идипулӣ доданд. Ман ки нав кор даромада  будам, чизе надоданд. Бегоҳи имрӯз роҳраву ҳуҷраҳои хобгоҳ пур аз маст. Бо узбекҳо каму беш ошноӣ пайдо кардам. Дар як ҳуҷра ду рус, се узбек, ва як  тоҷик — ман зиндагӣ мекардем. Русҳо миз ороста шароб оварда ба нӯшидан сар карданд. Вақте ширакайф шуданд, яке аз онҳо бо номи Ваня  ба ман даст дода, ситоиш кард, ки бо мисли дигарон бо забони худам неву бо русӣ ҳарф мезанам.

Гуфтам бо кӣ бо забони худам ҳарф занам. Узбекиро бошад, балад нестам.

Ҳарду ҳайрон суям нигоҳ карданд: — Мо туро узбек хаëл мекардем. Ту миллатат чист?

Посух додам, ки тоҷикам.

Ваня ҷавони 35-40 сола, ки садояшро сохтакорона ғуррастии ғафс мебаровард худро шефи хона меҳисобид. Ӯ каф ба кафи худ зада, «Эх, мо мехостем туро ба арақнӯшӣ даъват кунем. Тоҷик бошӣ фаҳмо. Тоҷикон наменӯшанд. Варзишгарон шумоҳо. Ана ин бузҳо бошанд (рӯирост сӯи узбекҳо ишора карда, идома дод) хук барин менӯшанд, аммо медонӣ, фақат бепулашро. Чандин бор ба инҳо рехтаам, аммо боре як шишачаи чорякии арақ ба миз нагузоштаанд.»

Яке аз ӯзбекҳо, ки аз Хоразм буд, эътироз карда: — Ваня, буз нагӯй, бузро ëфта, ба худаш гӯй. Ман туро ҳурмат мекунам, лек аз худ нарав.

Ваня аз ҷой хеста назди он ӯзбек рафт ва гуфт: — Шумоëн буз! То даме ки аниқ накунед, ки кӣ арақнӯшии маро ба калонҳо хабар дод, бароям ҳамаатон буз, фаҳмидӣ!? Ман аниқ медонам, ки кадоме аз шумо хабар кашид, аммо кадоматон намедонам. Ваяшро бин, худро мусичаи бегуноҳу бечора тарошида, хап нишастааст. Бигӯ! Кӣ хабар дод! Бузҳо! Ин қадар шумо бисёред? Ҳамаҷоро пур кардаед. Ватани ман омада боз бо тарзи худатон зиндагӣ доред! Ҷонам мебарояд, вақте шумо бо забони худ гап мезанед…

 

Дигар касе аз узбекҳо садо набаровард. Тоқати ман тоқ шуд. Шояд хотири ҳамдин будан, ë шояд кадом таҳқираш ба ман низ сахт расид, ки мудохила карда, бо гапи нағз тарафи узбекҳоро гирифтам ва ба Ваня гуфтам: — Ист, ист, ман ҳам забони онҳоро намефаҳмам, лекин парвое надорам ку. Фикр накун, ки онҳо дар бораи ту гап мезананд, бо забони худ туро дашном медиҳанд, ë туро мазоҳ мекунанд. Чӣ хеле барои ту фикратро бо забони худат  гуфтан осон аст, барои онҳо низ ҳамчунин.

 

Аммо дар асл борҳо шунида будам, ки  узбекҳо байни худ русҳоро «сакий», «сакай» гуфта дашном медоданд. Ҳоло мақсади ман каме ба даҳони Ваня «задан» буд. Ваня калавида тарафи ман нигоҳ кард ва гуфт:

— Гапи ту ҳам дуруст. Бародар, ту гапфаҳм менамоӣ. Афсӯс наменӯшӣ. Лекин ман тоҷиконро эҳтиром мекунам. Офарин ба шумо!

Сипас рафта ба ҷояш нишаст ва ба ҳамроҳаш ишорат кард, ки қадаҳро пур намояд.

 

Ростӣ, ман ҳанӯз ба касе нагуфта будам, ки ман наменӯшам. Баръакс хеле мехостам якбор нағзакак нӯшида маст шаваму очаи зори ҳамаи аз худ паҳлавонтарошонро нишон диҳам. Кӣ будани худро нишон дода, ҷойгоҳе мавриди эҳтиром ба худам касб намоям. Аммо вақте гуфт «тоҷикон офарин, ки наменӯшанд, варзишгарон», натавонистам ба ин номи неки миллатам хиëнат намоям.

 

24-уми феврал. Як ҷавони узбек бо номи Атабек, аз рӯзҳои аввал бо ман боэҳтиромона салом мекард. Чанде нагузашта мисли як шиноси кӯҳна бо табассум даст партофта салом медодагӣ шуд. Атабек аз роҳравӣ, китфҳои паҳн ва ҷуссаи обутобëфтааш маълум буд, ки ба варзиш машғул аст. Имрӯз дастгоҳи кории ӯ дучори мушкилӣ шуда буд. Ман вазифадор гаштам, ки онро таъмир намоям. Атабек низ маро кӯмак мекард. Мо бо русӣ суҳбат мекардем. Мавзӯи миллат сар шуду аз нақли ӯ калиду дастгоҳро як тараф монда бо диққати тамом гӯш мекардам. Атабек аз ҷумла гуфт:

— Ака, ман шумо тоҷиконро ба дараҷае эҳтиром мекунам, ки гоҳо ҳатто тоҷикбудан мехоҳам. Се  сол пеш тоҷиконро аз ин коргоҳ пурра ронданд. Ту аввалин тоҷике ҳастӣ, ки пас аз се сол ба кор гирифтаанд. Ман коргари куҳнаам. Собиқаамро 6-сол пур мешавад. Инҷо се сол пеш 11 тоҷик кор мекарданд. Ба касе кор надоштанд. На бо узбекҳои мо дӯсти ë душманӣ доштанд, на бо русҳо. Аммо ҳама аз онҳо сахт метарсиданд. Узбекҳои мою русҳо ҳар бегоҳ арақнӯшию бедодгарӣ, аммо тоҷикон, меҳнат, варзишу намоз. Ҳар бомдод аввал садои тап тап мебаромад. Аз тиреза медидам, ки 11 тоҷик атрофи бинои завод медаванд. Сипас, садои азон меомад. Ҳуҷраи ман бо ҳуҷраи онҳо девор ба девор буд. Аз оҳану бетон ҳаргуна асбобҳо барои обутоб додани бадан сохта буданд, ки қисме аз онҳоро ҳоло ман истифода мебарам. Замоне омаду кори завод суст гашт. Маошро дер дер медодагӣ шуданд. Ҳамту хароҷоти киса кам кам медоданд Аммо касе эътироз намекард. Ҳатто русҳо дилу гурда намекарданд аз раиси калон дар масъалаи маош суол кунанд. Чунки раиси калон дар посух дашноми қабеҳ гуфта, додашон мезад ва баъзеашро ҳатто зери мушт мегирифт. Узбекҳои мо раисро дида пойҳояшон меларзиду сар хам карда «забонашонро фурӯ» мебурданд. Аммо танҳо тоҷикон баробари раис ба завод даромаданаш рафта ҳақи корашонро талаб мекарданд. Намедонам таъсири кризис буд ë чӣ, кор ба ҷое расид, ки аз бедаракии маош панҷ моҳ  гузашт. Тоҷикон ба шур омада, раисро иҳота карданд ва ҳатто ӯро мезаданӣ шуданд. Раис ваъдаи фардо дода, аз дасти 11 паҳлавон халос хурд. Аммо пас аз ду соат омонҳо омада ҳамаашро кӯфта кӯфта бо чизу чораҳошон ба автобус бор карда бурданд. Дигар бо ҳамин онҳоро надидам. Шунидам, ки баъд консулгарии Тоҷикистон заводро ба додгоҳ кашидааст ва қисме аз маблағи онҳоро баргардонидааст.

 

25-уми феврал. Имрӯз ба ошëнаи сеюми хобгоҳ баромадам. Ба дидани ҳуҷраи 11 паҳлавони тоҷик. Дар девори паҳлӯи дар оҳане барои машқ насб карда, дар тарафи дигари дар бо ҳарфҳои калон «Кулоб» навишта шуда буд.

 

26-уми феврал. Бомдоди имрӯз дар атрофи бинои завод се давр давидам. Садои кушода шудани тирезае аз ошëнаҳои боло шунида шуд. Сипас таҳорат карда аз коғази калони тоза ҷойнамоз партофта намоз хондам.

 

27-уми феврал. Соат 6:00. Тамоми хобгоҳ дар хоби ноз. Бо хоҳишу иштиëқи том дар атрофи бино 6 маротиба давидам. Садои тиреза.

 

2-юми март. Реҷаи ҳаррӯза. Саҳарӣ давидан, сипас намоз. Имрӯз аз оҳанҳои давраи ба ҳам монанд санги машқӣ кафшер кардам. Худро хеле хуб ҳис мекунам.

 

12-уми май. Нияти ба ягон ҷои дигар кор рафтан карда, ба дусту рафиқон занг задам. Зуд кор пайдо гашт, чунки мавсим оғоз шуд. Аммо бародарони узбек гуфтанд, ки агар аз ин коргоҳ рафтӣ маошатро намедиҳанд.

 

13-уми май. Чизу чораамро гирифта, аз завод рафтам. Вақти хайрухуш, Ваня бо эҳтироми хоса дастфишорӣ кард. Атабек намедонам куҷо буд, ки надидамаш.

 

7-уми июн. Инак, панҷ моҳ мешавад ягон хел нушокии спиртӣ истеъмол накардаам. Имрӯз аз завод занги телефонӣ шуд. Муҳосибдухтар гуфт то ҳар рӯзҳои ҷумъа рафта қисме аз маошамро гирам.

 

24-уми июл. Намози аср хонда шудам, ки аз завод занг зада даъват карданд, то рафта охирин боқимондаи маошамро гирам.

Реклама




Кайфи нос

23 07 2017

Ин саҳарӣ Соҳибамак аз ҳама барвақт аз хоб хест. Хестан замон курпаю болинро такопу кард,афшонд. Ҳамсараш ҳайрон-ҳайрон нигоҳ карда гуфт «ҳа, мардакҷон, монед ман худам ҷойгаҳро меғундорам.»Соҳибамак, ба тарафи ҳамсараш бад-бад нигоҳ карда, курпаро бо лагад зад ва гуфт:- Ман магар дар умрам ягонбор курпаҳоро ғун дошта будам-а?! Ягон бор дар ëд дорӣ ки мааан курпа ғундоштам?! Ту чӣ ба ман часпидӣ?! Умуман чӣ мехоҳӣ аз ман?! Чӣ мехоҳӣ?! Гап зан! Аааа фаҳмо. Ё бо ин гапат ишора кардӣ, ки курпаҳоро ғундорам -а? Мақсадат ҳамин ҳаст?! Ман туро ҳамту намемонам. Ҳоло ман камтар вақтам танг. Зуд якҷо рафта оям баъд бо ту гап мезанам! Ҳоло ист ,ту!Соҳибамак фашшосзанон аз хона баромада рафт. Ҳамсараш аз пасаш бо ҳайрат нигоҳ карда истод.

Соҳибамак худ ба худ гап зада аз асабоният мушташро сахт карда такон дода мерафт. Дар сари куча чун ҳамешагӣ бобои Муллошокир дар харакчае нишаста буд. Ӯ Соҳибамакро дида, гуфт

«Ҳа, писари Толиб, дар саҳари солеҳон кучо ин хел шитоб дорӣ? «Соҳибамак аз роҳаш гашта бо қадамҳои тезтар сӯи бобо омад ва аз риши ӯ дошта гуфт:

-Агар якбори дигар аз куҷо омадану ба куҷо рафтани ман пурсон шавед, ҳамин ришатонро канда ба дастатон медиҳам, фахмидед?! Фахмидед?!

Сипас риши муйсафедро сар дода, фашшосзанон ва шитобон роҳашро давом дод.Бобо ришашро молида гаранг -гаранг аз паси Соҳибамак нигоҳ кард.

Соҳибамак ба пасаш нигоҳ накарда шитоб дошт.Дар ин вақт «Салом амакӣ!» гуфта, ду донишҷӯйҳои ҳамсинфи писараш, ки ба истгоҳи мусофирбар шитоб доштанд, сӯи Соҳибамак сар ҷунбонданд. Соҳибамак ба тарафи онҳо нигоҳ карда «Эъ, рав ба роҳат, вақти салом палом доданатро ҳам ёфтӣ! Ошноҳои писарам намешудед, зада дандонҳоятонро майда-майда мекардам.» ғурунгос зада роҳашро идома дод.

Каме роҳ рафта, ба хамгашти тангкӯчаи мағозаи Каримамак ворид шуд. Дар дуртар ду шиносаш бо ҳам вохӯрда, аз чизе суҳбат доштанд. Онҳо Соҳибамакро дида, ба суяш нигоҳ карданд. Соҳибамак бо гӯшаи чашмаш ба онҳо нимнигоҳ карду ба роҳаш рафтан гирифт. Аз онҳо гузашта, гашта ба онҳо нигоҳ кард. Харду ҳайрон-ҳайрон аз паси Соҳибамак нигоҳ мекарданд.

Соҳибамаказ роҳаш гашта сӯи онҳо омад ва дандонҳояшро ғаҷаррос занонда, гуфт: «Ҳардуи ту чӣ ин хел нигоҳ доред -а? Чӣ нигоҳ доред?! Чи маро дида аз гапзанӣ хап шудед? Дар бораи ман гап мезадед, ҳа?! Ғайбатчиҳо! Мард бошед ана ман, дар рӯям гап занед!

Соҳибамак ба онҳо фурсати посух додан намедод. Ҳарчанд яке аз онҳо «ҳой, Соҳибҷон, моинтизор будем, ки ту, чун мо дӯсти деринем, омада салом мекунӣ, вале ту гузашта рафтӣ, ҳайрон шудем… » мегуфт, вале гап ба гӯши Соҳибамак намедаромад.

Соҳибамак, — Ман ҳоло камтар вақтам танг. Мард бошед ҳаминҷо истед, ман тез гашта меоям, баъд бо шумо гап мезанам! — гуфта, шитобон аз назди дӯстонаш рафт. Се хонаро гузашта ба дарвозаи чаҳорум сахт -сахт бо мушт куфт ва садо кард:

— Ҳой, Карими пачақи кӯсариш! Баро тез, вагарнахонаю дуконата алоб сар медиҳам! Дуконат сӯзад, дар ҳамсоягии ман хона мегирифтӣ намешуд?! Аз ким куҷо овора шуда меоям! Карим, баро тез!

Дере нагузашта, Каримамаки носфурӯш, дар даст ду халтача нос баромад ва бо овози пасти маҳин гуфт: — Э, маргат диҳад, Соҳиби бесоҳиб, боз бенос мондӣ? Ун афту башарата бин. Аз шаб боз бенос буди чи? Охир мемурӣ «расчет» кати носа пешакӣ харида монӣ. Гир носа, ҳушат биëд.))))





Меҳмони беодоб

19 04 2017

Якчанд моҳ пеш аз ба дунё омадани Парвиз падараш ба хона як меҳмон овард.

Ин меҳмон ба ҳама писанд омад ва ӯро ҳамчун аъзои оила қабул карданд . Парвиз аз хурди аввалҳо ба ӯ унс гирифт. Мехмон аз ҳама сергаптарини хона буд. Гоҳо бо модари Парвиз соатҳои дароз гап зада мебаромад.

Вақте падари Парвиз аз кор бармегашт риштаи сӯҳбатро ба дасти худ мегирифт ва мавзӯъ дигар мешуд. Падари Парвиз то нисфишабӣ лофу газофи ӯро гӯш карда мебаромад.

Вақте падарашро хоб мебурд бародари Парвиз — Фирӯздар суҳбати ӯ менишаст. Гоҳ гоҳ Парвиз низ ба он суҳбат гӯш меандохт ва аз гапҳои беодобонаи ӯ шарм медошт.

Ин суҳбатҳо ба хулқу атвори Фирӯз хеле таъсири бад расонида буданд.

Аммо волидонаш аз ин пай намебурданд. Фирӯз аз таъсири гапҳои ин меҳмон торафт беодоб, ҷангҷӯ, кӯчагард ва бадсухан мегашт.

Ягона касе ки ӯро бад дида буд, ин модаркалони Парвиз буд. Модаркалони Парвиз борҳо таъкид карда буд, ки ин меҳмони хуб нест ва онро бояд аз хона ронд. Зеро вакти шуморо бо лақ-лақҳои беҳудааш мегирад ва шумоëн аз тоату ибодат, таълиму тарбия, мутолиаи китоб дур шудаед. Аммо касе ба гапи модаркалон гӯш намедод. Танҳо Парвизи хурдакак гапи модаркалонашро гирифта, аз суҳбат бо ин меҳмон дурӣ меҷуст.

Рӯзе аз суҳбати ин меҳмон бо бародараш боз гапҳои беодобӣ ва маҳрамона дар бораи зану мард шунид.

Пагоҳаш саҳарӣ барвақт аз хоб хеста дид, ки меҳмон хоб аст. Оҳиста рафта як пиëла об оварда ба сару рӯи меҳмон рехт.

Пас аз чанде вақте ки падараш хост меҳмонро аз хоб бедор кунад, садои паққост баромада бӯигализ хонаро пур кард. Телевизор сӯхт.

Бале, номи ин меҳмон Телевизор буд.Волидони азиз, фарзандони худро дар тамошои телевизор таҳти назорат қарор диҳед.





Бурунойӣ аз ниқоб

31 08 2016

Рустам тули якчанд сол Руслан буд. Акнун дигарбора ба асли худ баргашта Рустам шуд. Ба ҳуҷрае, ки шаш сол пеш бо ҳамдеҳаҳояш мезист,баргашт. То дирӯз ӯ дар хонаи «ипотека» гирифтаи як бонуи рус буд. Ин занро мехӯронд, мепӯшонд, бонкпулиашро пардохт мекард, ҳатто ба волидайни ӯ кумаки молӣ мерасонд. Аммо соли гузашта корҳояш омад накард ва вазъи кисааш хароб буд. Рустам тули ин солҳое, ки бо ин бону ҳамзистӣ дошт, аз ҳаммиллатонаш худро канор мегирифт ва кӯшиш мекард ниқоби русӣ ба рӯй кашад, яъне торафт ҳамаи хислатҳои русонаро қабул намуда, дар худ ҷойгир мекард. Оҳиста оҳиста бо забони русӣ хеле моҳирона гап мезад. Кас аз гуфтораш бо забони русӣ дар тоҷик будани ӯ шубҳа мекард. Гарчанде борҳо аз модарарӯсаш дар мавриди осиëӣ буданаш таҳқир шунида бошад ҳам, худро ба карӣ зада эътибор намедод.Аммо ин навбат, вақте бо он бонуи рус ба сайругашт ба боғ баромаданд сухане шунид, ки зиндагии тули чандин солҳо сохтаашро барбод дод. Вақте дар пайроҳае мерафтанд, онҷо роҳрубе машғули кор буд. Рустам ҳавобаландона гуфт: Эх, чи хел тобу тоқати инҳоро надорам! Дар ҳамаҷо ҳастанд!Бонуи рус ба Рустам писханде дода, пурсид:- Ту ба онҳо нафрат дорӣ?Рустам: — Бале, онҳо ҳеҷгоҳ писандам набуданд ва нестанд.Бонуи рус:- Онҳо ифлос, гаранг, ëбоӣ ҳастанд, ҳамин тавр не?Рустам: -Сад дар сад. Хоҳиши ман бошад, якто намонда, ҳамаашро «депортатсия» мекардам.Бонуи рус: — Руслан, як чӣ гӯям наранҷ, охир ту худат ҳам мисли ҳаминҳо набудӣ? Гузаштаатро фаромӯш накун.Дар ин вақт Рустам аз роҳравӣ бозистод. Дар ҷояш шах шуда, сараш хам ба замин менигарист. Сипас сарашро бардошта сӯи он бону нигоҳ карда гуфт: — Ман на муҳоҷирони тоҷик, балки ин миллати турктаборро дар назардоштам. Он роҳруб тоҷик нест. Ту маро таҳқир накун.Бонуи рус бо писханд посух дод:- Эҳ Худо, чӣ байни худу ӯ фарқ мегузорӣ? Барои ман чӣ тоҷик, чӣ узбек ë қирғиз ҳама якранг аст.Пас аз ин Рустам ба гуфти худаш «лоқу пар»-ашро ғун дошту ба назди тоҷикон баргашт. Инҷо тоҷикон ба ӯ аз нав хушмуомилагӣ, баоқибатӣ, меҳрубонӣ дар умум хислати тоҷикона меомӯзонанду ӯ бар иваз ҷавонони тоҷикро аз муносибат бо духтарони ғайритоҷик боз медорад, то иштибоҳи ӯро такрор накунанд.





Мубориза барои мансаб

28 08 2015

Тобистони соли 2015. Дар Тоҷикистон шахсиятпарастӣ ба авҷаш расида буд. Дар ҳукумат кор кардан як фахр шуд, гарчанде, ки маошаш ночиз буд. Аммо ба ҳамагон маълум буд, ки кормандони ҳукуматӣ бо изофанависиву ғорати буҷаи кишвар даромадҳои чапу иловагӣ доштанд. Ғайр аз ин хурдтарин мансаб дар мақомот ба кас гӯё як навъ обрӯ медод ва ба воситаи шиносу шиносбозӣ дилхоҳ ҳуччатгузориро дар дилхоҳ идора барояшон осон мекард.
Идораи шиносномадиҳии як ноҳия. Инҷо пас аз нисфирӯзӣ он қадар серодам набуд. Одилбердӣ Эшматов дар даст бастаи ҳуҷҷатҳо ба назди раиси шӯъба даромад. Раис як марди тахминан 50 сола, бо шиками бузургҷусса ва гардани равғании ғафс сарашро хам карда, аз болои айнакҳои булӯрини дар чашмаш буда, ба Эшматов нигоҳ кард. Баробари дидани ӯ «ээ биёянд, биёянд..»-гӯён аз ҷояш бархост. Эшматов бо ишораи «аз ҷоятон нахезед» қадамзаниашро тезтар намуда, ба назди раис омад ва даст дароз карда салом карданд. Раис «марҳамат, марҳамат шинед, хушомадед!» гуфта Эшматовро ба нишастан ишора намуд. Эшматов ба се курсии дар рӯбарӯи мизи раисбуда, нигариста, пас аз каме фикр ба курсии миёна нишаста гуфт: — Канӣ, раисбобо, омин! Қадам расад бало нарасад, овло акбар!- ва ду дудаста омин карданд.
Пас аз пурсупос аз саломатию кору бор Эшматов риштаи суханро ба мавзӯъ кашида гуфт:
-Раисбобо, ману шумо бегона не, кайҳост шиносему дӯстӣ дорем. Боз дар оянда нақшаҳоям бобарор шавад, ман ба шумо ёрдам карда меистам. Гап дар сари он ки дар ҳукумати вилоят як «кресло» холӣ шуд. Фотеҳзодаро «павишени» гуфта, ба ноҳияаш ҳоким карда фиристонданд. Ҳа, хай ману шумо медонем, ки бо ҳаминхел кор аз ӯ «избавитса» карданд. Акнун вақти муносиб барои ман. Як илоҷ карда ҷои холишударо гирифтаниям. Барои ҳамин як наздатон маслиҳатпурсӣ омадам.
Раис «як дақиқа» гуфта, гӯшии телефони рӯимизиашро бардошта, «Зебиҷон, якта чой шавад.» гуфт. Сипас гӯширо ба ҷояш гузошта, илова кард:
-Нағз, нағз. Бисёр нияти нек. Худо ба ниятат расонад, омин.
Эшматов «овло акбар» гуфта, даст ба рӯй кашид ва гуфт:
-Раисбобо, ман бо худ «чойи» франсузӣ овардаам. –гӯён бо табассум як шиша коняк ва як шоколоти катак-катакро рӯи миз гузошта илова кард: — Коняки тоза аз худи Аврупо!
Дар ин вақт дар кушода шуда, як духтари тахминан 30 сола, дар даст чойнику пиёла ворид шуд. Чойникро рӯи миз гузошта, ба пиёлаҳо чой рехтани буд, ки раис гуфт:
-Шуд, Зебиҷон, раҳмат. Худам мерезам. Касе пурсад «Раис маҷлиси вилоятӣ рафтагӣ» гуед.
Духтарак «Хуб шудааст» гуфта баромада дарро пӯшид.
Эшматов ба пиёлаҳо шароб рехта шоколотро кушод. Ва як пиёларо ба раис дароз кард. Пас аз ду пиёла Эшматов гуфт:
— Раисбобо, як ёрдами шумо даркор. Мову шумо бегона не. Ба ҳамаамон аҳволи замона маълум. Ҳамин метарсам, ки дар оянда ному насабам ба вазифагириям халал нарасонад. Падарам нақл мекард,ки мо аслан Исматов будаем. Вақте бобокалонам дар даҳонашон нос номи писарашонро «Исмат» мегӯянд дигарон «Эшмат» мефаҳманд.. – раис сухани Эшматовро бурида, қаҳ-қаҳ зада хандид ва Эшматов ҳам худашро дошта натавониста баробари ӯ хандид.
Раис бо ишораи «рез шаробро» гуфт:
— Ин гапҳоро мону шаф-шаф нагуфта, шафтолу гӯй. Чӣ кор кардан даркор? Насабатро аз Эшматов ба Исматов гардондан даркор-мӣ?
Эшматов дар ҳоле, ки ба пиёлаҳо шароб мерехт, гуфт:
— Бале, раисҷон. Фақат «Исматов» нею «Исматзода» карда, сипас аз номам «бердӣ»-ро қайчӣ задан даркор.
Раис бо табассум гуфт:
— Шумо ҳам аслатон турктабор, дя?
Эшматов сар ҷунбонда:
— Хай, бобокалонамон узбектабор будаанд. Медонед-ку.. – гуфт ва пиёларо ба раис дароз кард.
Раис пиёларо гирифта сухани Эшматовро бурида гуфт:
— Ҳа, ҳа, амакатонро хуб медонам. Аҷоиб шароби хуб будааст. Боракалло, боракалло. «Ставка»-и вай вазифа чанд будааст?
Эшматов сар хорида:
— Вай ҳоло аниқ не. Тахминан 40-50 ҳазор сабзак мерафтагист. Дарвоқеъ, мана ин се сабзак барои шумо тӯҳфа овардам. – гӯён қоғази чоркунҷа печидаро ба назди раис гузошт. Раис зуд ғалладони мизро кушода, онро ба ғалладон партофт ва бо табассум гуфт:
-Онҳо ҳам мисли шароб аз худи Аврупо дя? –ва қоҳ-қоҳ зада ҳарду хандиданд.
Раис гӯшии телефонро бардошта, «Зебиҷон, биёед.» гуфт ва ба Эшматов рӯй оварда, илова кард:
-Ҳуччатҳоро супоред, то тамом шудани ҳамин шишаатон ҳамааш омода мешаванд. Эшматов «раҳмат, раисбобо» гуфта аз ҷой бархост ва ба духтаре, ки нав аз дар даромад бастаи ҳуҷҷатҳоро дароз кард. Раис ба духтарак рӯй оварда гуфт:
-Зебиҷон, Парвизро даъват карда, дар давоми бист дақиқа шиносномаашонро тайёр карда диҳед. Дигар ҳуҷҷатҳоро баъд баҳузур дуруст мекунед.
Духтарак «хуб шудааст» гуфта аз дар баромада рафт.
Эшматов ду даст пеши бар гуфт:
— Раҳмат, раисбобо, раҳмат. Худо хоҳад корҳо ҳал шавад боз аз вилоят истода дилхоҳ мушкилиатонро ҳал менамоям. Ниятам калон.
Раис боз ишорат кард, ки ба пиёлаҳо шароб резад. Эшматов сарпӯши шишаро боз карда, ба пиёлаҳо шароб рехт. Раис гуфт: — Барои комёбиҳо! Илоҳо боз баландтар сабзида то Душанбе кор равӣ. – ва ҳарду пиёлаҳоро бардоштанд.
Эшматов пас аз газидани як порчаи хурди шоколот гуфт:
— Фақат як рақиб дорам. «Криша»-и ӯ дар худи Душанбе будааст. Сахт часпида гирифтааст. Сахт мубориза дорад. Аммо ман ҳамту намемонам. Ба як нависанда фармоиш додам аз номи ман дар бораи Эмомалӣ Раҳмон дар рӯзномаҳои давлатӣ мақолаҳои таърифӣ чоп шуда истодааст.
Раис: — Як ҷиянам ҳам талош дорад дар вилоят ҷойгир шавад. Кош шумо барвақттар ҷойгир шаведу ба ӯ кумак намоед. Тамоми бозёфтамро ба ӯ додам. Аз ӯ аввал 35 ҳазор, баъд гуфтаанд, ки талабгорон бисёр ва «ставка»-ро 40 ҳазор кардаанд. Пулро супурда дар интизори таъин шуданаш ҳаст.
Эшматов: -Ман ҳам пулро супурдам. Фақат ҳарчи зудтар бо номи «Исматзода Одил» ҳуҷҷат бурданам даркор. Дигар ҳама гапзанонҳо пӯхтагӣ. Шиносҳо ҳастанд. Ҳоло ҳам шояд ягон ёрдам карда тавонам. Вай ба кадом вазифа талош дорад?
Дар ин вақт дар тақ-тақ шуда, Зебӣ дар даст бастаи ҳуҷҷатҳо даромада гуфт:
— Тайёр, раис. Як имзо монанд шуд.
Раис:
-Офарин, Зебиҷон. Ҳа, ҳа биёред ҳаминҷо имзо гузоранд.
Эшматов табассумашро нигоҳ дошта натавониста: — Э раҳмат, раҳмат. Ин қадар зуд..- гӯён ба қоғазҳо имзо гузошта шиносномаи навашро ба даст гирифт. Онро варақ зада аз ҳаяҷон чашмонаш медурахшиданд. Такрор ба такрор «Э, офарин, раисбобо. Ҳазор раҳмат…» мегуфт.
Сипас Зебӣ дар даст қоғазҳо баромада рафт. Эшматов ба ҷояш нишаста гуфт:
-Ҳа, гапамон дар куҷо буд.. ҳа, вай ҷиянатон ба кадом вазифа талош дорад?
Раис гуфт:
— Э напурсед аз вай. Қариб як сол мешавад мубориза дорад. Дар ҳамаҷо рақиб будааст дя. Гап байни худамон, насаби вайро ҳам тоҷикӣ кардем. Аз «Тошбоев Аҳмадқул» «Тоҷибоев Аҳмадҷон» ва баъд «Аҳмадҷон Тоҷизода» сохтем…
Эшматов гапи раисро бурида гуфт: — Чӣ? Ҳамон Тоҷизодаи ҳоло директори мактаб? Ба вазифаи муовинӣ?
Раис: — Бале, бале. Шинохтед-ку. + ҷияни ман ҳаст. Мисли писарам ӯро тарбия карда гаштаам. Қасд дорад то Душанбеҳо ба кор равад. Рӯзҳои наздик бояд ӯро таъин намоянд.
Эшматов рангу рӯяш дигар шуд. +ро арақ пахш кард. Хост дод зада гӯяд, ки «охир ҳамон рақиби ман аст ин Тоҷизодаи ҷияни шумо!», вале худдорӣ карда кӯшиш мекард худро ба даст гирад. Дар ин вақт занги телефони дастии раис баланд шуд. Раис айнакашро ба чашм кашида ба телефон нигоҳ кард ва гуфт:
-Ана, ана худи худаш занг мезанад. – сипас гӯширо бардошта – Ало. Ало. Ҳа келинҷон? Тинҷи аст?
Пас аз лаҳзае гуфт: — Ман ҳозир меравам. Худи ҳозир меравам.
Сипас телефонро рӯи миз гузошта, ба Эшматов рӯй оварда гуфт:
— Бало занад. Худи ҳозир хабар омадааст, ки як нафари дигарро аз Душанбе ба вазифаи муовинӣ таъин намудаанд. Ҷиянам аз ғаму ғуссаи пулҳояш худро ба бадмастӣ задааст. Хайр ман як наздаш рафта дилбардорӣ намоям.
Эшматов дод зада аз ҷояш хеста гуфт:
— Чӣ? Дигар касро аз Душанбе таъин кардаанд? Вой пулакам! Эй вой! Сӯхтамее!! – гӯён телефони дастиашро ба даст гирифта давида аз ҳуҷраи раис берун шуд.





Музаффар ва «даркушоякон»

20 07 2015

Музаффар, пас аз он ки қурби рубли урусӣ поён рафт ва ҳуҷҷатнигорӣ дар Русия мушкилтар шуд, ба қарор омад дар Тоҷикистон кор ёфта, ба сомонӣ қаноат намояд. Барои ин аз токча дипломҳои чандин сол бекорхобидаашро пайдо кард. Онҳоро пафу-пуф карда аз чанг тоза намуд ва ба ҷӯстуҷӯи кор баромад. Гарчанде, ки ӯ солҳои охир дар сохтмон кор мекард, пайваста аз навигариҳои ихтисосаш ба худомӯзӣ машғул буд. Аммо муҳоҷират ӯро ба он расонд, ки аз соҳаи худ дур гашт ва донишу малакааш аз ҷавонони насли нав қафо монда буд. Музаффар аз рӯи ихтисоси муҳандис-иқтисодчӣ Донишгоҳи Давлатии ба номи Бобоҷон Ғафуровро хатм намуда буд. Ӯ ният кард барои сайқал додани малакаю таҷрибаи худ маҳз дар соҳаи роёна кор ёбад. Аз байн як моҳ нагузашта кори мувофиқи таъбашро ёфт. Вазифаи ӯ гардонандагии торнамои як ширкати хориҷӣ буд. Рӯзи дароз аз интернети бепул истифода бурда «чарида» мегашт.

Боре чашмаш ба торнамои Блогистон афтид, ки онҷо оиди аз тарафи ташкилотҳои байнанхалқӣ таҳти лоиҳаи «Ҳукумати электронӣ» ба ҳамаи ҳукуматҳои шаҳру ноҳияҳои Тоҷикистон ройгон торнамо (сайт) сохта додан навишта шуда буд. Муаллифи мақола, блогнавис Рустам Гулов дар поёни мақола оварда буд, ки аз 18 торнамоҳои вилояти Суғд ҳамагӣ 4-тоаш фаъол буданду халос. Ба сари Музаффар як фикр зад ва пагоҳаш роҳи ҳукумати ноҳияро пеш гирифт. Ӯ хеле мехост торнамои зодгоҳаш низ дар қатори дигар торнамоҳо фаъол бошаду аз худ дарак дода истад, ба воситаи он арзу шикоятҳои мардум ба мақомот расад ва умуман дар бораи фаъолияти раиси ноҳия мардум хабардор шуда истад.

Рӯзи қабули шахрвандон буд. Дар даромадгоҳи бинои ҳукумат ҷавоне фарбеҳак тахминан 20-25 сола менишаст, ки шаҳрвандонро ба қайд мегирифт ва бо кадом масъала омадани онҳоро низ сабт мекард. Ӯ шармгин метофт ва аз садои пасту шармгиниаш маълум буд, ба қарибӣ ба ин курсӣ нишастааст. Бисёр ҷавонони деҳа дар орзуи ба мақомот кор даромадан буданд. Баъзеҳо ҳатто омода буданд бо маоши 200-300 сомонӣ солҳо «даркушояк»-и раиси ноҳия шаванд. Онҳоро бародар ё падарашон аз ҷиҳати молӣ кумак карда, маслиҳат медоданд, ки бо дили гарму нарм дарҳоро кушодаю пӯшида гардад, то як рӯз не як рӯз «сабзида» болотар баромадан гирад. Ин ҷавон низ шояд бақарибӣ дастаҳои дарро ба дигаре гузошта, дар назди дарҳо менишастагӣ шудааст.

Пеш аз ӯ мӯйсафеде гуфт, ки мехоҳад дар бораи табобат аз дарди пойҳояш аз раиси ноҳия кӯмак пурсад. Пас аз пирамард ҷавони собиқ «даркушояк» аз ному насаб ва сабаби ташрифи Музаффар пурсон шуд. Вақте Музаффар гуфт, ки мехоҳад оиди торнамои ноҳия бо раис гап занад, он ҷавон ҳайрон-ҳайрон нигоҳ карду сипас ба коғаз «шабакаи интернет» навишту монд.

Дар навбат 4-5 нафар меистоданд, ки ҳамаашон солхӯрда ба назар мерасиданд. Инак навбат ба Музаффар расид. Аз паси дар як нафар, ки кораш боз ҳамон даркушоӣ буд сар берун карда, Музаффарро даъват намуд. Аммо ин «даркушояк»-одӣ набуд. Ба синну соли ҷавониаш нигоҳ накарда аллакай мисли мардони 40-50 сола, ё худ занҳои ҳомила шикамчадор буд. Қошҳои ба ҳам пайвастаи сиёҳу ғафс-ғафс бо сохти шикамчааш ҷӯр буданд. Музаффар ба маҷлисгоҳ даромад. Маҷлисгоҳ пур аз кормандони ҳукумат буд ва дар марказ, дар алоҳидагӣ нафаре менишаст, ки аз раис будани худ дарак медод. Одами паканаи бадқавоқ бо нигоҳи нодӯстона Музаффарро пешвоз гирифт. Музаффар каме даступо хӯрд. Лаҳзае худро дар дарбори амири Бухоро ҳис кард. Ё не, аниқтараш ба қабулгохи як диктатори давлати монархӣ шабеҳ буд.

Кам иттифоқ меафтид, ки ҷавоне ба қабули раиси ноҳия ояд. Чунки одатан ба «қабул» одамони солхӯрда ва калонсол меоянд. Аз ин буд, ки бо дидани як ҷавон аҳли маҷлисгоҳ дар интизоре, ки ӯ чӣ хоҳад гуфт бодиққат менигаристанд.

Музаффар базӯр худро ба даст гирифта, ба сухан даромад:
— Салому алейкум. Чанд сол пеш як ташкилоти байнанхалқӣ ҳамчун кӯмак, тибқи лоиҳаи ҳукумати электронӣ ба ҳамаи шаҳру ноҳияҳои Тоҷикистон торнамо, яъне сайт сохта дод. Аз он сайтҳо имрӯз ҳамагӣ 3-4 тоаш фаъолият мекунанду халос. Аз ҷумла сайти ноҳияи мо низ боре мавод нагузошт ва ҳоло тамоман фаъолият надорад. Ҷаноби раис, агар Шумо ба ин масъала мусоидат намуда, ҳаққи ширкати мобилии Бабилон, барои хостингу домен пардохт намоед, гардонандагии онро чанд муддат ройгон ва бемузд банда ба зимма мегирам.

Раис дар ҷавоб гуфт: — Чанд пул даркор барои Бабилон?
— Аниқ намедонам. Ин масъаларо бо Бабилон маслиҳат кардан даркор. Тахминан ҳудуди 500 сомонӣ дар як сол аст. – ба суоли раис ҷавоб дод Музаффар.

Раис бо абрӯҳои овезену лаби каҷи норизоёна ва бо ишораи дасташ ба як муовинаш фармон дод, ки бо Музаффар дар алоҳидагӣ гуфтугузор намояд. Муовини раис бо Музаффар аз маҷлисгоҳ берун шуданд. Муовин як марди тахминан 50 сола бо муйлабу мӯйҳои сафедидамида буд. Дар роҳрави беруни маҷлисгоҳ муовин гуфт: — Канӣ якбори дигар гап зан, ки чизеро нафаҳмидам.

Музаффар бори дигар гапро сар кард. Ҳанӯз суханашро ба охир нарасонида, муовини раис гуфт:
— Исто, исто. Ҳамин ҷо ист, ҳозир меоям.
Аз байн муддате нагузашта муовини раис бо он даркушояки қошсиёҳ ва боз як ҷавони дигар омаданд. Ҷавони дигар ба қавли русҳо «шустряк» метофт. Чашмонаш ва ҳолати ноороме дошт. Мехост аввалин шуда муамморо пай барад ва аввалин шуда онро ҳал намояд. Саросемавор чизе мегуфт, ки муовин сухани ӯро бурида гуфт:

— Ман нафаҳмидам, ки ту чӣ мегӯӣ, барои ҳамин ин ҷавонҳоро овардам, то онҳо мақсадатро фаҳманд. Акнун, якбори дигар аз аввалаш сар кун.

Музаффар хандаашро базӯр дошта, гапро аз аввалаш сар кард. Ин дафъа низ гапам тамом нашуда, ҷавони «даркушояк» гуфт:
— Биёед назди котиби раис дароем. У ин гапҳоро хубтар мефаҳмад.

Ҳамакаса ба ҳуҷрае даромаданд, ки онҷо боз як ҷавони дигаре менишаст. Пас аз салом муовини раис ҷавонро ба Музаффар ҳамчун котиби раис муаррифӣ карду гуфт:
-Акнун, боз якбори дигар аз аввали аввалаш сар кун.

Музаффар табассум карду гапро сар кард. Инбор кӯшиш кард терминҳоро камтар истифода барад ва возеҳу равшантар фикрашро иброз намояд. Гапамро тамом карду ҳама хомӯш буд. Хомӯшӣ барзиёд давом кард. Ҳама ба Музаффар нигариста интизор доштанд, ки боз чизе бигӯяд. Музаффар лаҳзае дар гуфтаҳояш шак кард. Зуд дар сараш варақгардон кард, то мабодо ягон гапаш ногуфта намонда бошад. Сипас «бо ҳамин тамом» гуфта, интизори андешаҳои онҳо шуд. Котиб хандида гуфт:

-Баъд чӣ? Баъд чӣ фоида мегирем? 500 сомонии пардохткарда кай ва чанд сомонӣ фоида меорад?

Музаффар дар ҳолати ногувор монда чӣ гуфтанашро надонист. Фикрҳое мисли «Шояд ӯ дуруст мегӯяд? Ин ахмақони дунё аз «Ҳукумати электронӣ»-ю сайтбозӣ чӣ фоида мегиранд?» ба сараш мезаданд. Ба саволи котиб ҳанӯз ҷавоб наёфта, ҷавони «шустряк» гуфт:
— Чӣ хел барои як сайт 500 сомонӣ додан даркор будааст? Мана ман ҳам сайт дорам. Имрӯзҳо ҳама сайт дорад. Ягон тин намедиҳем ку. Фақат мегабайти интернет харида, то тамом шуданаша дар сайт гаштан мегирем.

Музаффар пай бурд, ки ӯ сайт гуфта саҳифа дар «Одноклассник»-ро дар назар дорад. Табассум карду пурсид:
— Сайт дар «Одноклассник»? Бубахшед, вай сайт не, вай саҳифа аст. Саҳифа дар сайти «Одноклассник». Озодӣ нуқта те ҷе, президент нуқта те ҷе, азияплюс нуқта те ҷе, суғд нуқта те ҷе, хуҷанд нуқта те ҷе-ро шунидаед? Ин ҳам мисли ҳамонҳо. Шумо фақат ҳаққи бабилонро медиҳед. Баъд хадамоти матбуоти ҳукумат мавод омода мекунаду ман онҳоро дар торнамо мегузорам. Яъне тамоми дунё метавонад бохабар шавад, ки раиси ноҳия ба чӣ кор машғуласт, дар ноҳия кадом корҳо ба иҷро расида истодааст. Ин обрӯи ноҳия ва обрӯи ҳукумату раиси ноҳия метавонад бошад. – Дар ин вақт суханашро ҷавони «даркушояк»-и қошсиёҳ бурида, гуфт:

— Гуш кунед, ако, охир дар ноҳия антени бабилон суст аст…

— Бародар, антени бабилон ба сайт дахл надорад. Ба торнамо метавон тарики дигар симкартхо низ даромад. – Музаффар хандаашро базӯр дошта, фахмонданӣ шуд.
Ҷавони «шустряк» сухани ҳамкорашро бурида, гуфт:

— Истед, ки дар дастгоҳи президент ҳам сайти моро хонда метавонанд?
— Дар тамоми дунё! Дар ҳар ҷое ки интернет ҳаст. – ҷавоб дод Музаффар.
Муовин сарашро хорида гуфт:
-Фикри хуб. Дар бораи маъракаи ниҳолшинонӣ навиштан мумкин.
Котиби раис ба сухан даромада гуфт:

— Дар бюҷет пул нест. Намедонам раис розӣ мешуда бошанд, ё не. Лекин хабарҳоро ҳам худатон менависед.
Музаффар дигар маҷоли хандаашро фурӯ бурдан надошт. Худро аз асри 21 ба асри санг меҳмонирафта мепиндошт. Ӯ гуфт:

-Бародар, ман барномасоз, мутахассиси компютерӣ. Ман журналист не. Шумо бояд хабарнигоре дошта бошед, ки маводро омода карда, ба воситаи почтаи электронӣ фиристад ва ман танҳо онҳоро дар торнамо ҷой ба ҷой намоям. Ва ин хидматам бепул. Кадом ахмақ чунин пешниҳод мекунад?
Котиб гуфт:

— Ин тавр бошад, шумо як мактубу дархост нависед, чунки бедархост пул ҷудо карда намешавад.
Котиб кӯшиш мекард, худро ҷиддӣ ва доно нишон диҳад. Ба ҳар ҳол маълум буд, ки фармондиҳӣ ба ӯ писанд аст.
Музаффар аз ин суол ҳайрон шуда, пурсид:
-Боз чӣ хел мактубу дархост?
Котиб: — Як мактуб аз Бабилон ва дархост дар бораи сайт.

Музаффар: — Бародар, ман намояндаи Бабилон не, мефаҳмед? Масалан, шумо ба телефонии дастиатон худатон пул мемонед, ё бо мактуби хаттии Тселу Бабилон? Дархости чӣ нафаҳмидам?..
Котиб: — Хайр бабилонро монед. Пул ҷудо шавад худатон бурда ба Бабилон медиҳед. Дархост нависед. Ман матнашро мегӯям шумо варақу қалам гирифта нависед.
Музаффар: — Канӣ матнашро якбор гӯед.

Котиб: — Ба раиси ноҳия. Аз шумо эҳтиромона хоҳиш менамоям, ки барои ба ширкати бабилон 500 сомонӣ пардохт намудан ва сайти ноҳияро фаъол намудан мусоидат намоед.

Музаффар дигар намедонист бихандад ё бигиряд. Аз авзоъаш маълум буд, ки торҳои асабаш мисли тори дутор таранг шуданд. Нав фикрашро «луқма карда» партофтанӣ буд, ки ҷавони «шустряк» гуфт:
— 500 сомон? Э ман одноклассник бепул медароям-ку.

Муовин бошад илова кард: — Якбор назди навбатдоре, ки дар даромадгоҳ мешинад рафта аз аввали аввалаш ба ӯ гуфтан даркор, шояд ӯ фаҳмад..
Музаффар, тоқат накарда гуфт:
— Бародарон, мана ин рақами телефонам. Агар мабодо лозим шавам занг занед.
Дигар ба қафояш нигоҳ накарда, аз бинои ҳукумати ноҳия баромада рафт. Вақти аз дар баромадан ба гӯшаш садои ҷавони «даркушояк» мерасид, ки мегуфт, «Бефоида. Дар инҷо «антен»-и Бабилон суст аст.»





Гунҷишкакро сар набур, ки малахҳо сарат хоҳанд хурд

14 06 2015

malakh    Фишор ба дигарандешон, таъкиби озодфикрон, зиндони намудани ақлҳои солиму мухолифин ва маъракаи бадномсозии ҲНИТ-ро дида, ривояти воқеии омӯзандае ба ёдам омад.

Боре дар Чин аз тарси он, ки паррандаҳо гандумзорҳоро хароб накунанд ҳукумат зидди онҳо ба мубориза бархост. Ҳарҷо гунҷишкаке буд сар буриданд ва ҳар уқобе буд аз кишвар гурехт. Дар осмон дигар паррандае намонд. Аммо табиат ин гуна таъсиррасонии сохтаю сунъиро хуш напазируфт. Пас аз як сол малахҳо ҳамаҷоро забт карданд ва гандумзорро ба харобазор мубаддал намуданд.
Худовандо, кишвари моро аз «малахҳо» эмин нигаҳ дор!