Зулмоти поёни шаби сияҳ (қисми 6)

1 04 2013

Ҳавопаймои Маскав-Душанбе парвозашро давом медод.  Аслиддин пас аз хоби кутох бедор шуд. Телефони дастиашро бо нияти фахмидани вакт ба кор андохт. Сипас бo кафи даст ба зонўи Некрўз зада,
— Хайр, гап зан! Аз гап монди-ку. -гуфт.
Некрўз ба даҳонаш ишора кард, ки нос дорад. Ангушти ишоратияшро ба маънои «як дақиқа» боло бардошт ва сипас аз чой бархоста ба охири ҳавопаймо, ба ҳочатхона рафт.

Дере нагузашта баргашта омад ва ба чои худ нишаст. Аслиддин табассум карда гуфт:
— Э Некрўзе, ту кай одам мешавй-а? Хамон ностуфкуният дар сари зани генерал бароят бас набуд?
Некрўз бо садои «ваҳ-ҳа-ҳа..» хандаи якбора омадаи худро дошта натавонист.
Асли гуфт: — Боре Искандари «шрам»-ро дидам. Бечора захмаш калон будааст, ки ин кадар изи калон мондааст.
Некрўз ба пешонияш ишора карда,
— Э вай аз инчо то болои чашмаш дарида буд. Чй гуфт ба ту? Ҳанўз ҳам аз ман хафа аст?
— Вакти баҳузур гапзанй набуд. Кўтоҳакак накл кард. Канй Некрўзчон, «Сухан аз даҳони Лукмон хуш аст», ҳамон киссаро худат накл кун. — хоҳиш кард Аслиддин.

Некрўз табассум карда гуфт,
— Солҳои донишчўи пас аз чанги шаҳрвандй, Душанбе пур аз «боевик» шуда буд. Ман, Ҳофиз ва Сабур дар маҳалаи Зарафшон зиндагй мекардем. Мо дар ошёнаи шашум як хонаро ичора гирифта будем. Дар поён, дар ошёнаи чорум як «боевик» бо оилааш зиндагй мекард. Дар боло, дар ошёнаи ҳафтум Искандар ва боз чор донишчўи дигар ичоранишин буданд.

Як руз нос кашидам ва аз тиреза ба поён нигоҳ накарда нос туф кардам. Вакте каллаи зани «боевик»-ро, ки аз тиреза ба поён нигоҳ мекард дидам, алакай дер шуда буд. Нос фаромада рост ба сари ў зад. «Чарсас» карда дар байни мўйҳои рангкарда ва зебо шоназадааш зада пош хўрд. Ман худро зуд ба акиб кашидам. Маро надид. Оҳиста тирезаро кулф задам. Зуд аз тамоми хона халтаҳои пуру холии носро чамъ карда пинҳон кардам ва дандонҳоямро тоза шустам. Ба Сабур ва Ҳофиз кори рухдодаро накл кардам. Ҳама маслиҳат кардем, ки дар ин хона ҳеч кас нос намекашад. Ҳардуи онҳо бе ин ҳам носкаш набуданд. Бо тарсу ларз китобу дафтарҳоро кушода дар интизори «боевик» нишастем.

Рўз омада бегоҳ шуд. Ниҳоят дарро касе сахт-сахт куфт. Ман дарро кушодам. Бо дидани чеҳраи «боевик» муйҳои баданам сих шуданд. У дар даст таппонча фашшаскунон дарро зада даромад ва таппончаро ба пешониям зер карда фарёд мезад, «Дар сари зани ма кй нос туф кад!? Кй?! Гав за!».
Аз газаб чашмонаш калон ва дандонҳояш гачаррос зада фашшас кунон тез-тез нафас мегирифт.
Аз тарс дасту пойҳоям дарак-дарак меларзиданд ва забонам наметавонист ҳарфе талаффуз кунад. Дар як лаҳзае, ки таппонча дар пешониям буд, тамоми ҳаёти гузаштаам мисли навор аз пеши назарам гузашт.
Хайрият, Ҳофиз, ки аз ман се-чор кадам дуртар меистод, «акачон, дар ин хона ҳеч кас носкаш нест.» гуфту «боевик» таппончаро аз пешониям гирифт. Сипас фашшосзанон бо пойафзолҳояш ба хонаҳо гашта бо лагад кўрпачаҳоро ҳар тараф пош медод. Ба ҳар тараф нигоҳ карда назди Хофиз омад ва гуфт «ага фанум кадй ҳамта мепаронум!».
Ман, ки чанд дакика пеш чон аз танам рафта буду ба мурдан тайёр шуда будам, дубора чон гирифта забонам кушода шуд. Гуфтам, «Не, акачон, мо ҳарсе носкаш нестем. Кобед ҳамачоро. Ана кисаҳоямонро ҳам бинед..» ва чайбҳоямро чаппа карда нишон додам.
«Боевик» ба назди тирезаи кулфзада рафта бозистод. Пардаро як су карда ба токчаи таги тиреза назар кард.
Сипас дашномдеҳон аз хона рафт. Дарро кулф задем. Аз тарс ранги ҳамаамон парида буд ва бо ҳам сухане намегуфтем. Аз байн ду-се дакика ҳам нагузашта аз болои сарамон, аз хонаи Искандар доду фигон ва гулдур-гулдури афтиданҳо баланд шуд.

Пагоҳаш фаҳмидем, ки дарашон так-так шудааст. Искандар дар он ҳолат бо даҳони пур аз нос дарро мекушояд.
«Боевик» ин ҳолати Искандарро дида бесаволу чавоб, бо таги таппонча ба пешонии ў чунон мезанад, ки пешонияш медарад ва чобачо аз ҳўш рафта меафтад. Баъд ҳамаашонро кариб ним соат лагадкорй мекунад.

Фардояш Искандар бо ҳамроҳонаш ба назди ман даромаданд. Чун носкашии маро медонистанд бо ман хеле баҳсу кашмакаш карданд.

Ҳарчанд аз хумори нос дандонҳоям гиз-гиз мекард ҳам се руз ба даҳон нос нагирифтам ва дар киссаам ҳам минбаъд гирифта нагаштам, ки мабодо ногаҳон «боевик» аз пешам баромада кисаамро наковад!
Он замон аз тирезаҳои пластикй ному нишоне набуд ва тирезаро ҳамхонаҳоям «иллат раваду одат не» ту хоҳ нохоҳ як руз ин коратро идома медиҳй гуфта, бо се то мехи дусадй маҳкам карданд.

Ана ҳаминхел, дустам. Ин аст таърихи «шрам»-и Искандар.
(давом дорад)

Реклама

Действия

Information

5 комментариев

31 03 2013
Замониддин

хахахахахаха
Ман носкаш нестаму неки «кайф кадум»

31 03 2013
Ilhom

Замониддин, агар носкаш мебудед хам, шояд пас аз хондани ин достон носкаширо мепартофтед.
)))

14 04 2013
Фарид

Расо хандидам… Зиёд вакт мешавад ки, ба ин кайфият нахандида будам.
«Халворо хоким хурад , калтакро – ятим» мегуянд. Дилам ба акаи Искандар сахт сухт. Некруз бояд баъди ин вокеъа, носкаширо бас мекарду як садакаи калон медод.

20 11 2013
Камол

Киссаи ачоиб, хеле хандидам.

8 05 2014
Ilhom

Сипос барои таасуротатонро гуфтан. Саломат бошед.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход / Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход / Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход / Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход / Изменить )

Connecting to %s




%d такие блоггеры, как: