«Кӯмак»-и ҳаммиллат

2 11 2018

Зимистон ҳам наздик омад. Рӯзҳо кӯтоҳ ва шабҳо дароз шуданд. Бахусус дар ин шаҳри шимолии Русия – Петербурҷ равшании рӯз ҳамагӣ 5-6 соат давом мекунад. Соати 9 то 10 равшан мешавад ва 16 то 17 торик. Осмон хокистарранги дилгиркунанда.

Шаб ҳарорат аз сифр паст шуд. Саҳарӣ вақте Дилшод аз хона баромад пай бурд, ки шак задааст. Заминро донаҳои хурди шабнами яхбаста ноаён пӯшонида буд. Дилшод ба худ андешид, ки бояд чархҳои худравашро аз тобистонӣ ба зимистонӣ иваз намояд. Кайҳо чунин нақша дошт, аммо маблағи зарурӣ ҷамъ намешуд. Мушкилиҳо паи ҳам ба сараш меомаданд. Тӯли ним сол кам-кам аз маошаш захира карда, худрави «Опел Вектра» харид. Акнун ӯ умедвор аст, ки аз кори сохтмон озод шуда, бо кирокашӣ зиндагиашро пеш мебарад.

Дилшод худравашро ба кор андохт. Пас аз гарм шудани муҳаррик ба роҳ баромад. Дилшод одатан дар назди истгоҳи метрои «Ломоносуф» истода мунтазири занги муштариён мешуд. Кӯчаҳои сермошини Петербурҷ лағжон шуда буданд. Ба чорроҳаи самти пули Володарский ва кӯчаи Бабушкина наздик шуд. Чароғак аз сабз ба зард гузашт. Дилшод метавонист чорроҳаро гузарад. Вале пиёдагарде интизори пурра сабз шудани чароғак нашуда, роҳро убур кардани шуд. Дилшод суръатро паст карда истод. Дар ин вақт садои баланди «тақ!» баромаду сараш ба пушт таккон хӯрд ва телефонаш, ки паҳлӯи чанбарак гузошта буд, парида ба нишастгоҳи пушт бархӯрд. Пиёдагард агар ҳушёрӣ карда, намегурехт зери худрав мемонд.

Дилшод бо азоб дарро кушода аз худрав берун баромад. Худравашро аз пушт худрави дигаре зада буд. Он худрав ба маротиб намуди қиматтари «Тойотаи Ленд крузер» ва нав буд. Чароғҳои пешаш шикаста буданд. Ронандаи «тойота» низ берун шуд. Аз дари дигараш боз як ҷавони дигаре берун шуд. Ҳарду ҷавонони қоматбаланд ва девпайкар буданд. Назар ба худрави онҳо худрави Дилшод зарари бештар гирифта буд. Шишаи пушт рехта, чароғакҳо шикаста ва қариб ним метр пушти худраваш ба дарун пачақ шуда буд.
Ронандаи «тойота» пас аз муоинаи бархӯрд ба Дилшод гуфт: — Чаро таъҷилан истоди? Охир чароғак зард буд, метавонистӣ гузарӣ ва ман низ онро убур мекардам.
Дилшод посух дод: — Бале, метавонистам. Аммо пиёдагарде ба убур кардани роҳ сар кард. Тарсидам ӯро пахш накунам.

Рафиқи ронандаи «тойота» ба сӯҳбат ҳамроҳ шуд: — Ту чӣ, ғайрирус ҳастӣ?! Кист миллатат?!
Дилшод: — тоҷик ҳастам.
Ронандаи «тойота»: — Хуш, чӣ кор мекунем, тоҷик? Роҳро банд карда наистем. Ба дигар нақлиёт халал надиҳем. Айби худат шуд. Худрави ман низ зарар дид. Аз гуноҳат мегузарем. Шин бирав, мо низ рафтем.
Дилшод: — Чӣ хел айби ман? Шумо аз пас задед-ку. Пулис ва агенти суғуртаро интизор мешавем.
Роҳи бе ин ҳам сермошин дар як дам тамба шуд. Як худраве «Лада 2109» бо шишаҳои сиёҳ дар назди онҳо истод ва ронандаи он ҷавоне ғайрирус аз тиреза ба онҳо нигоҳ мекард. Сипас пурсид: — Бародар, тоҷик ҳастӣ?
-Ҳо. — посух дод Дилшод.
Он ҷавон аз худраваш берун омада гуфт:
— Чӣ мегӯянд ин каллазардҳо? Парво накун, айби инҳо аст. Мисли «шкаф» бошанд ҳам ҳозир ҳардуша мешиканам.
Дилшод хавотиромез гуфт: — Не, бародар, мувофиқи қонун ҳал кардан даркор.
Ҷавони тоҷик бархӯрди худравҳоро назар карда, ба ронандаи «тойота» гуфт: — Сад дар сад айби ту ҳаст! Чӣ баҳс мекунӣ!? Ин бечора барои барқарор намудани худраваш пули як худрави дигар харҷ мекунад. Сахт зиён дидааст.
Рафиқи худрави «тойота» ба он ҷавони тоҷик гуфт: — Ту кистӣ? Бинӣ нахалон! Рав ба роҳат! Мо худамон байни худ ҳал мекунем.

Дилшод ба ин ҳаммиллаташ, ки гарчанде қадпастаки хароб буд ва ба онҳо нотарсида дағал гап мезад, гуфт: — Бародар, мон бо онҳо баҳс накун. Ман ҳоло занг мезанам полис меояд.
Ҷавони тоҷик ба гапҳои Дилшод эътибор надода, ба рафиқи ронандаи «тойота» гуфт: — Чӣ хел ман кистам? Ин бародари ман аст! Ба ман бо ин навъ гап назан!
Ронандаи «тойота» фашшас кунон ба назди ҷавони тоҷик омад ва бо лаҳни дурушт гуфт: — Эй пакана! Дафъ шав аз назарам вагарна ….
Ронандаи «тойота» суханашро то охир натавонист гӯяд. Се бор садои «пақ-пақ»-и задани мушт баромаду ҳам ронандаи «тойота» ва ҳам рафиқи ӯ дар замин хоб буданд. Дилшод дар ҳайрат буд, ки дар як лаҳзачаи ду-се сония ин ҷавони қадпасти хароби тоҷик ду девро аз пой афтонд. Сипас ҷавони тоҷик рафта ба худраваш нишасту рафт. Дилшод аз пасаш «эй бародар, исто акнун ҳамроҳам то охир…» Аммо ӯ даст бардошту рафт.

Ронандаи «тойота» аз ҷояш хесту лабони хунолудашро пок карда ба тарафи Дилшод омад. Рафиқи ронандаи «тойота» хеста дар ҷояш нишаста буду ҳайрон-ҳайрон ба гирду атроф менигарист. Меандешид, ки ӯ кай аз хоб хест, инҷо куҷост, инҷо чӣ кор мекунад, чаро ба замини хунуку чиркин нишастааст.

Дилшод ба ақиб қадам монда аз ронандаи «тойота» худро дур мегирифт. Ронандаи «тойота» ҳамоно ӯро таъкиб карда пурсид: — Кӣ буд ӯ? Бародарат? Куҷо рафт? Куҷо зиндагӣ мекунад?

Дилшод ба пас қадам монда атрофи худравҳо чарх мезад. Ӯ посух дод, кӣ намешиносад ӯро. Рафиқи ронандаи «тойота» аз ҷой хеста буд. Ӯ шояд ба саволҳояш посух ёфта буд. Акнун Дилшод дар муҳосира афтида буд.

Дардҳои ҷонкоҳе ҳис кард. Чашмонашро пӯшида сарашро бо дастонаш бо мақсади муҳофизат дошт.
Дард гузашт. Он дарди ҷонкоҳ.

Чашмонашро кушод. Як чашмаш нимбоз буду, чашми дигараш аз варами зиёд пӯшида. Аммо ӯ бемалол ҳамачиро медид. Модарашро, хоҳаронашро. Аз шодӣ хост хандида онҳоро ба оғӯш гирад. Аммо онҳо ба ӯ нигариста нола мекарданд. Хост дод зада, аз ҷояш бархезад ва гӯяд «Чӣ ба фикратон ман мурдаам? Ман намурдаам! Охир ҳанӯз ҷавонам!». Каме дуртар падарашро дид, ки асо бар даст оби дидаашро бо дастрӯймоле пок мекард. Бо як қадам худро дар назди падар дарёфт. Хост ба падараш чизе гӯяд, аммо ин қадар зуд ба назди падараш расиданаш ӯро дар ҳайрат гузошт. Баргашта боз ба модару хоҳаронаш нигарист. Ва ногаҳон худашро дид! Ин ӯ буд рӯи курпачаҳои тозаву озода хобида. Манаҳаш бо докаи сафед баста. Як чашмаш каме боз, дигараш аз варами зиёд пӯшида.

Реклама




Давидан аз паси ду заргӯш

2 11 2018

Красноярск. Рӯзи шанбе буд. Сиёвуш одатан рӯзҳои шанбе то нисфирӯзӣ кор мекард. Бо хамин баъд аз нисфирӯзӣ то сахари рузи душанбе ба истирохат машғул мешуд. Рӯзҳои якшанбе гохо ба бозори Крастес мерафт. Росту дурӯғ ончо чарх мезад. Ба ошхонаи тоҷикон даромада як табак курутоб хурда ба назди дусту хамдехахояш мехмони мерафт ва гохо хамрохи маъшуқааш Таня ба ягон кахвахона ё кино мерафт.

Имрӯз низ карор кард ба Крастес меравад. Аз тиреза ба берун нигаристу зуд либосхояшро пушид ва чатрро гирифту берун шуд.
Сиёвуш нав ба 23 кадам гузошта буд ва хануз мучаррад буд. Комати баланд, китфони васеъ ва бинии калонашу руйи сурху муйхои дароз-дарозашро дида Маша уро Жерар меномид. Ба назари у агар кошхояш сиёх неву каме малларанг мебуданд у айнан нусхаи хунарманди фаронсави Жерар Де Парде мемонд.
Маша ва Таня маъшукахои акнун собикаш буданд. Сиёвуш таи як сол бо Маша ном зани шавхардори 30-сола пинхони вохурй мегузаронд. Баъд Сиёвуш тасодуфан бо Таня — як дугонаи Маша, ки нисбатан чавонтар ва зеботар буд, шинос шуд. Охиста охиста Сиевуш робитаашро аз Маша канд ва чои уро Таняи бевазан гирифт.

Сиёвуш ба ошхонаи точикон даромада суи як мизи холй рафта нишаст. Пешхидматдухтари бодомкавоки рус наздаш омада пурсид:
— Чй фармоиш медихед?
Сиёвуш гуфт: — Як курутоб, болояш гушти реза, як чойник чойи сиёх.
— Фахмо. — гуфта, духтарак аз наздаш рафт.

Дар ошхона имруз одам кам буд. Шояд хавои боронй боис шуда бошад, ба гирду атроф нигариста, андешид Сиёвуш. Тасодуфан чашмаш ба навиштачоти руи миз афтод. Дар когазе раками 2 навишта ба пластикаи пояжор часпонида шуда руи миз гузошта шуда буд. «Раками ду» гуфт беихтиёр ва онро ба даст гирифта, табассум кард. Ин миз, ин курсихо ва ин раками болои миз хотироташро ба як соли пеш бурд. Чехраи самимй ва табассуми Маша пеши назараш омад. Рузи аввали шиносой Сиёвуш Машаро ба хамин ошхона оварда буд. Аввалин калимаи точикие, ки Маша талаффуз карда механдиданд ин «ду» буд.

«Хотироти хубе бо Маша доштам. Чй духтари покманишу соддае буд! Дареғ худам бо дасти худам ин кабутарро ба парвоз рахо кардам! Дарег… Ба хамааш Таня гунахкор! Таняи маккор ба хотири пул бо ман мегашт! Бо хилаву найранг то вакте пул доштам бо ман буд. То охирин сумам пулхоямро хурду рафт. Ба у дигар мани бепул даркор нестам. Боз дигар пулдорашро ёфт… »
Дар чунин андешахо буд, ки садои духтараки бодомкавок уро ба худ овард, «Ин ба шумо чой. Панч дакика пас курутоб хам мешавад.»
Сиёвуш аз паси пешхидмат нигох кард. Табассуми у дили Сиёвушро ба худ кашид. Сиёвуш чойро чойгардон карду боз хаёли у ба Маша рафт.
Пас аз онки Сиёвуш бо Таня вохуриро сар кард, дигар ба Маша майле надошт. Таня ва Сиёвуш кариб хар бегох дар ягон кахвахона менишастанд ва сипас шабро дар хучраи Сиёвуш сахар мекарданд.

Хар вакте Маша занг мезад Сиёвуш аз вохури бо у худдори мекард ва ба насихат мепардохт: «Маша, ту шавхар дорй! Бояд ба ин хиенаткорихо дар хакки шавхарат хотима бахши! Ин кори хуб нест».
Маша бо исрор гуфт: — Чанд бор ба ту мегуям, шавхарам маро дуст намедорад! Мо дар остонаи чудошави хастем. Мо се сол аст дар хучрахои чудо хоб меравем ва ба хаёти хамдигар кордор нестем.

Сиёвуш, ки махорати хуби суханвари дошт соатхо уро насихат мекард. У медонист, ки суханонаш самимй нестанд ва танхо мехохад бо ин рох аз Маша халос шавад. У гуфт:
— Маша, тули ин соле ки мо пинхонй робита дорем, хам дар дини ту ва хам дар дини ман гунохи азим аст! Ин кор касофат меорад! Ноомадии кор меорад! Бадбахтихо меорад! Ту бояд бас куни ба чашми шавхарат хокпошиданхоро. Охир худат гуфта буди, ки шумо хамдигарро дуст дошта оиладор шудаед. Пас кучо шуд он мухаббат? Наход хеч хотираи неке надори аз у?
Маша хандида посух дод:
— Хотирахои нек албатта хастанд. Аммо мо ба карори катъй омадаем, ки чудо мешавем. Ман наметавонам бо ин хайвон зистан. У дигар шудааст. Чои ишку мухаббатро нафрату бадбинй гирифтааст. Ту маро намефахмй.

Сиёвуш бо исрор идома дод:
— Маша гуш кун. Факат бодиккат. Аккалан ба хотири духтарчаат зиндагиатро аз нав соз, то у бепадар калон нашавад. Зиндагиатро аз вараки нав огоз намо. Барои худат чунин вонамуд кун, ки бехтарин мард шавхари туст ва ту хушбахттарин зан хастй! Танхо вонамуд кун. Охиста-охиста мебинй, ки ин вонамуд не, балки вокеъият шудааст. Вай мард аст ту зан. Зан бояд аз мард каме пасттар худро дорад. Хукукдони накун. Мехрубон шав нисбаташ. Бубин нисбати ман чи кадар мехрубон хасти. Чи кадар аз ман паст худро нигох медори. Аз гапам берун нестй. Хуроки дустдоштаамро пухта ба кимкучо наздам меори. Биё як бори дигар ин хамаро дар нисбати шавхарат — падари фарзандат раво бин. Аккалан якбор азхудгузаштагй нишон дода бегохе хуроки дустдоштаашро пухта миз оро. Шамъхоро рушан кун. Барояш ягон тухфа бихар ва бе у хуроки шом нахурда интизори аз кор баргаштанаш шав. Бо табассум уро пешвоз гир ва ба суи миз даъват намо. Сипас тухфаи харидаатро ба у дех ва худро мачбур карда суханхои хубу мехрубонона гуй…
Маша сухани Сиёвушро бурида:
— Бас кун! Тухфа?! Ту чихо мегуи?! Ту чиддй гуфта истодаи? Маро ба мазох гирифтаи?

— Не, не, чаро мазох? Ман чиддй мегуям. Дар олам одами бенуксу беайб вучуд надорад. Хама як камбудй, як нукс дорад. Ту ба айбу камбудихои у чашм пушида, дар у танхо тарафхои мусбатро чустучу кун. Нишонахои неки инсониро ков. Танхо чихатхои мусбати уро бин! Дар хама оилахо нофахмихо…
Маша сухани уро бурида:
— Маро аз ханда куштй, азизам Жерар! Мо дигар якчо намешавем. Ин кори намешуданист! Харгиз ин корро нахохам кард!

Сиёвуш гушии телефонро бо дасташ дошта хандид, то садои хандаашро Маша нафахмад. Сипас боз садояшро чиддй гирифта идома дод:
— Маша, ту аввал як бор хамин корро кун! Худро сахт мачбур карда! Ба хотири чандин солхои хамзистиатон, ба хотири духтарчаатон, ба хотири Парвардигор, якбор азхудгузаштагй нишон дех! Худоро хушнуд кун!

Маша дигар тобу токати шунидани суханхои Сиёвушро накарда:
— Бас кун! Хотима дех! Вохурдан намехохй бо ман? То ин кадар гапхои бехуда гуфтан, бехтараш руирост гуй, ки ман дар дилат задаам, ё ягон зеботару чавонтарашро ёфтаам! Хайр! — гуфту телефонро хомуш кард.
Сиёвуш ба телефони хомушшуда нигариста гуфт:
— Бале! Дигарашро ёфтам! Аз ту даххо маротиба хуб аст! Дугонаи худат! Боз гап дорй?! — ва кох-кох зада хандид.

Сипас телефонро гузошта дароз кашид ва ба худ андешид, «Тавба, гарчанде максадам рахо шудан аз уст, аммо чи хуб суханхову чи хуб далелхо барояш гуфтам! Аз кучо ин гапхо ба сарам омад?…»
Дар ин андешахо буд, ки занги телефонаш баланд шуд. Гуширо бардошта гуфт:
— Ало? Гуш мекунам туро Танюша! Кариб расидй?
— Не. Бубахш. Каме серкор шудам. Рафта наметавонам. — гуфт Таня ва интизори сухани Сиёвуш нашуда, зангро катъ кард.
Сиёвуш асабй шуда, ба у занг зад, аммо Таня гуширо набардошт. «Бало занад! Чаро вактхои охир ин тавр рафтор карда истодааст? Ба кахвахона мегуфтам агар парида меомад. Ба хонаам биё гуфтам нагмаро сар кардааст…»

— Хэй, хэй! Хобатон бурд чй? Таомро овардам! — садои пешхидматдухтараки бодомкавок Сиёвушро таккон дод ва аз дарёи хаёлоташ берун шуд.
Табаки курутобро ба худ наздиктар гузошт. Ба он нигох кард. Аммо аз алам иштихояш баста шуда буданд. «Сад дар сад дуруст! Ин Таня, то он вакте пул доштам бо ман буд, акнун ки кампул шудам аз ман рафт. Бояд аз хамон Машаи хоксору мехрубон намонам.» — ба худ андешид Сиёвуш ва зуд аз кисааш телефонро гирифта ба Маша занг зад.
— Бале, Сиявуш?
— Салом, Маша. Чаро Сиявуш? Чаро Жерар не? Хайр майлаш ин мухим не. Маша медонй холо ман дар кучо нишастаам? Дар хамон чойе ки ману ту рузи аввалини шиносшавиамон нишаста будем! Ёдат кардам, Маша! Бархезу ба автобус нишаста биё. Худи хозир. Ман фармоиш дода мунтазират менишинам.

— Сиявуш, бубахш, бо ту дигар вохурда наметавонам. Ман доири гапу насихатхои ту бисер фикр кардам. Ва аз руи гуфтахои ту амал кардам. Ташаккури зиёд ба ту! Вокеан хама гапхоят дуруст буд. Холо ман хушбахттарин зан хастам, ки чунин бехтарин марди дунё шавхари ман аст! Мо хамдигарро хеле дуст медорем! Ман танхо вичдонам азобам медихад, ки ба у тули як сол хиёнат кардам. Аз ту як хохиш. Ба ман дигар занг назан, илтимос. Ба хотирам рузхои палидию хиёнаткориямро наёр. Хазорон рахмат, ки чашмони маро кушодй! Ту равоншиноси хеле хуб хасти! Хуш бош!

Занги телефон хомуш шуд. Сиёвуш худро дошта натавониста хандид. Дурудароз механдид. Хандахои пураламу дарднок дар холи худ. Атрофиён бо хайрат ва баъзе бо табассум ба у нигох мекарданд.

Сиёвуш аз ханда бозистод. Донахои ашкро аз чашмонаш пок кард. Суи пешхидмат, ки бо табассум суяш менигарист, даст бардошта ишора кард. Вакте пешхидмат наздаш расид гуфт:
— Хисоб кунед.
— 250 сум. Чаро нахурдед? Хурок ягон нукс дорад? Бемазза аст? -пурсид пешхидмат.
— Не. Намедонам, начашидаам. — гуфт Сиёвуш ва аз кисааш тангахоро хисоб карда болои миз рехт. Сипас когазчае аз дастпоккунакро гирифта, назди пешхидмат гузошта гуфт:
— Духтарак, писандам шудй. Инчо раками телефонатро наменависй?
Пешхидмат табассум карда, айёрона ба атроф нигох кард. Сипас руи когза ракамхо навишту гуфт:
— Ту ба як хунарманди фаронсавй монанд хастй. Хеле шабех. Номашро фаромуш кардам… Сиёвуш сухани уро бурида гуфт:
— Жерар де Парде?
— Бале, бале. Аммо шабонгах занг назан, ман шавхар дорам. — табассум кард пешхидмат.
Симои Сиёвуш чидди шуд. Когазро, ки дар даст ба кисааш мегузошт, дубора руи миз гузошту саросемавор аз ошхона берун шуд.