«Кӯмак»-и ҳаммиллат

2 11 2018

Зимистон ҳам наздик омад. Рӯзҳо кӯтоҳ ва шабҳо дароз шуданд. Бахусус дар ин шаҳри шимолии Русия – Петербурҷ равшании рӯз ҳамагӣ 5-6 соат давом мекунад. Соати 9 то 10 равшан мешавад ва 16 то 17 торик. Осмон хокистарранги дилгиркунанда.

Шаб ҳарорат аз сифр паст шуд. Саҳарӣ вақте Дилшод аз хона баромад пай бурд, ки шак задааст. Заминро донаҳои хурди шабнами яхбаста ноаён пӯшонида буд. Дилшод ба худ андешид, ки бояд чархҳои худравашро аз тобистонӣ ба зимистонӣ иваз намояд. Кайҳо чунин нақша дошт, аммо маблағи зарурӣ ҷамъ намешуд. Мушкилиҳо паи ҳам ба сараш меомаданд. Тӯли ним сол кам-кам аз маошаш захира карда, худрави «Опел Вектра» харид. Акнун ӯ умедвор аст, ки аз кори сохтмон озод шуда, бо кирокашӣ зиндагиашро пеш мебарад.

Дилшод худравашро ба кор андохт. Пас аз гарм шудани муҳаррик ба роҳ баромад. Дилшод одатан дар назди истгоҳи метрои «Ломоносуф» истода мунтазири занги муштариён мешуд. Кӯчаҳои сермошини Петербурҷ лағжон шуда буданд. Ба чорроҳаи самти пули Володарский ва кӯчаи Бабушкина наздик шуд. Чароғак аз сабз ба зард гузашт. Дилшод метавонист чорроҳаро гузарад. Вале пиёдагарде интизори пурра сабз шудани чароғак нашуда, роҳро убур кардани шуд. Дилшод суръатро паст карда истод. Дар ин вақт садои баланди «тақ!» баромаду сараш ба пушт таккон хӯрд ва телефонаш, ки паҳлӯи чанбарак гузошта буд, парида ба нишастгоҳи пушт бархӯрд. Пиёдагард агар ҳушёрӣ карда, намегурехт зери худрав мемонд.

Дилшод бо азоб дарро кушода аз худрав берун баромад. Худравашро аз пушт худрави дигаре зада буд. Он худрав ба маротиб намуди қиматтари «Тойотаи Ленд крузер» ва нав буд. Чароғҳои пешаш шикаста буданд. Ронандаи «тойота» низ берун шуд. Аз дари дигараш боз як ҷавони дигаре берун шуд. Ҳарду ҷавонони қоматбаланд ва девпайкар буданд. Назар ба худрави онҳо худрави Дилшод зарари бештар гирифта буд. Шишаи пушт рехта, чароғакҳо шикаста ва қариб ним метр пушти худраваш ба дарун пачақ шуда буд.
Ронандаи «тойота» пас аз муоинаи бархӯрд ба Дилшод гуфт: — Чаро таъҷилан истоди? Охир чароғак зард буд, метавонистӣ гузарӣ ва ман низ онро убур мекардам.
Дилшод посух дод: — Бале, метавонистам. Аммо пиёдагарде ба убур кардани роҳ сар кард. Тарсидам ӯро пахш накунам.

Рафиқи ронандаи «тойота» ба сӯҳбат ҳамроҳ шуд: — Ту чӣ, ғайрирус ҳастӣ?! Кист миллатат?!
Дилшод: — тоҷик ҳастам.
Ронандаи «тойота»: — Хуш, чӣ кор мекунем, тоҷик? Роҳро банд карда наистем. Ба дигар нақлиёт халал надиҳем. Айби худат шуд. Худрави ман низ зарар дид. Аз гуноҳат мегузарем. Шин бирав, мо низ рафтем.
Дилшод: — Чӣ хел айби ман? Шумо аз пас задед-ку. Пулис ва агенти суғуртаро интизор мешавем.
Роҳи бе ин ҳам сермошин дар як дам тамба шуд. Як худраве «Лада 2109» бо шишаҳои сиёҳ дар назди онҳо истод ва ронандаи он ҷавоне ғайрирус аз тиреза ба онҳо нигоҳ мекард. Сипас пурсид: — Бародар, тоҷик ҳастӣ?
-Ҳо. — посух дод Дилшод.
Он ҷавон аз худраваш берун омада гуфт:
— Чӣ мегӯянд ин каллазардҳо? Парво накун, айби инҳо аст. Мисли «шкаф» бошанд ҳам ҳозир ҳардуша мешиканам.
Дилшод хавотиромез гуфт: — Не, бародар, мувофиқи қонун ҳал кардан даркор.
Ҷавони тоҷик бархӯрди худравҳоро назар карда, ба ронандаи «тойота» гуфт: — Сад дар сад айби ту ҳаст! Чӣ баҳс мекунӣ!? Ин бечора барои барқарор намудани худраваш пули як худрави дигар харҷ мекунад. Сахт зиён дидааст.
Рафиқи худрави «тойота» ба он ҷавони тоҷик гуфт: — Ту кистӣ? Бинӣ нахалон! Рав ба роҳат! Мо худамон байни худ ҳал мекунем.

Дилшод ба ин ҳаммиллаташ, ки гарчанде қадпастаки хароб буд ва ба онҳо нотарсида дағал гап мезад, гуфт: — Бародар, мон бо онҳо баҳс накун. Ман ҳоло занг мезанам полис меояд.
Ҷавони тоҷик ба гапҳои Дилшод эътибор надода, ба рафиқи ронандаи «тойота» гуфт: — Чӣ хел ман кистам? Ин бародари ман аст! Ба ман бо ин навъ гап назан!
Ронандаи «тойота» фашшас кунон ба назди ҷавони тоҷик омад ва бо лаҳни дурушт гуфт: — Эй пакана! Дафъ шав аз назарам вагарна ….
Ронандаи «тойота» суханашро то охир натавонист гӯяд. Се бор садои «пақ-пақ»-и задани мушт баромаду ҳам ронандаи «тойота» ва ҳам рафиқи ӯ дар замин хоб буданд. Дилшод дар ҳайрат буд, ки дар як лаҳзачаи ду-се сония ин ҷавони қадпасти хароби тоҷик ду девро аз пой афтонд. Сипас ҷавони тоҷик рафта ба худраваш нишасту рафт. Дилшод аз пасаш «эй бародар, исто акнун ҳамроҳам то охир…» Аммо ӯ даст бардошту рафт.

Ронандаи «тойота» аз ҷояш хесту лабони хунолудашро пок карда ба тарафи Дилшод омад. Рафиқи ронандаи «тойота» хеста дар ҷояш нишаста буду ҳайрон-ҳайрон ба гирду атроф менигарист. Меандешид, ки ӯ кай аз хоб хест, инҷо куҷост, инҷо чӣ кор мекунад, чаро ба замини хунуку чиркин нишастааст.

Дилшод ба ақиб қадам монда аз ронандаи «тойота» худро дур мегирифт. Ронандаи «тойота» ҳамоно ӯро таъкиб карда пурсид: — Кӣ буд ӯ? Бародарат? Куҷо рафт? Куҷо зиндагӣ мекунад?

Дилшод ба пас қадам монда атрофи худравҳо чарх мезад. Ӯ посух дод, кӣ намешиносад ӯро. Рафиқи ронандаи «тойота» аз ҷой хеста буд. Ӯ шояд ба саволҳояш посух ёфта буд. Акнун Дилшод дар муҳосира афтида буд.

Дардҳои ҷонкоҳе ҳис кард. Чашмонашро пӯшида сарашро бо дастонаш бо мақсади муҳофизат дошт.
Дард гузашт. Он дарди ҷонкоҳ.

Чашмонашро кушод. Як чашмаш нимбоз буду, чашми дигараш аз варами зиёд пӯшида. Аммо ӯ бемалол ҳамачиро медид. Модарашро, хоҳаронашро. Аз шодӣ хост хандида онҳоро ба оғӯш гирад. Аммо онҳо ба ӯ нигариста нола мекарданд. Хост дод зада, аз ҷояш бархезад ва гӯяд «Чӣ ба фикратон ман мурдаам? Ман намурдаам! Охир ҳанӯз ҷавонам!». Каме дуртар падарашро дид, ки асо бар даст оби дидаашро бо дастрӯймоле пок мекард. Бо як қадам худро дар назди падар дарёфт. Хост ба падараш чизе гӯяд, аммо ин қадар зуд ба назди падараш расиданаш ӯро дар ҳайрат гузошт. Баргашта боз ба модару хоҳаронаш нигарист. Ва ногаҳон худашро дид! Ин ӯ буд рӯи курпачаҳои тозаву озода хобида. Манаҳаш бо докаи сафед баста. Як чашмаш каме боз, дигараш аз варами зиёд пӯшида.

Реклама




Давидан аз паси ду заргӯш

2 11 2018

Красноярск. Рӯзи шанбе буд. Сиёвуш одатан рӯзҳои шанбе то нисфирӯзӣ кор мекард. Бо хамин баъд аз нисфирӯзӣ то сахари рузи душанбе ба истирохат машғул мешуд. Рӯзҳои якшанбе гохо ба бозори Крастес мерафт. Росту дурӯғ ончо чарх мезад. Ба ошхонаи тоҷикон даромада як табак курутоб хурда ба назди дусту хамдехахояш мехмони мерафт ва гохо хамрохи маъшуқааш Таня ба ягон кахвахона ё кино мерафт.

Имрӯз низ карор кард ба Крастес меравад. Аз тиреза ба берун нигаристу зуд либосхояшро пушид ва чатрро гирифту берун шуд.
Сиёвуш нав ба 23 кадам гузошта буд ва хануз мучаррад буд. Комати баланд, китфони васеъ ва бинии калонашу руйи сурху муйхои дароз-дарозашро дида Маша уро Жерар меномид. Ба назари у агар кошхояш сиёх неву каме малларанг мебуданд у айнан нусхаи хунарманди фаронсави Жерар Де Парде мемонд.
Маша ва Таня маъшукахои акнун собикаш буданд. Сиёвуш таи як сол бо Маша ном зани шавхардори 30-сола пинхони вохурй мегузаронд. Баъд Сиёвуш тасодуфан бо Таня — як дугонаи Маша, ки нисбатан чавонтар ва зеботар буд, шинос шуд. Охиста охиста Сиевуш робитаашро аз Маша канд ва чои уро Таняи бевазан гирифт.

Сиёвуш ба ошхонаи точикон даромада суи як мизи холй рафта нишаст. Пешхидматдухтари бодомкавоки рус наздаш омада пурсид:
— Чй фармоиш медихед?
Сиёвуш гуфт: — Як курутоб, болояш гушти реза, як чойник чойи сиёх.
— Фахмо. — гуфта, духтарак аз наздаш рафт.

Дар ошхона имруз одам кам буд. Шояд хавои боронй боис шуда бошад, ба гирду атроф нигариста, андешид Сиёвуш. Тасодуфан чашмаш ба навиштачоти руи миз афтод. Дар когазе раками 2 навишта ба пластикаи пояжор часпонида шуда руи миз гузошта шуда буд. «Раками ду» гуфт беихтиёр ва онро ба даст гирифта, табассум кард. Ин миз, ин курсихо ва ин раками болои миз хотироташро ба як соли пеш бурд. Чехраи самимй ва табассуми Маша пеши назараш омад. Рузи аввали шиносой Сиёвуш Машаро ба хамин ошхона оварда буд. Аввалин калимаи точикие, ки Маша талаффуз карда механдиданд ин «ду» буд.

«Хотироти хубе бо Маша доштам. Чй духтари покманишу соддае буд! Дареғ худам бо дасти худам ин кабутарро ба парвоз рахо кардам! Дарег… Ба хамааш Таня гунахкор! Таняи маккор ба хотири пул бо ман мегашт! Бо хилаву найранг то вакте пул доштам бо ман буд. То охирин сумам пулхоямро хурду рафт. Ба у дигар мани бепул даркор нестам. Боз дигар пулдорашро ёфт… »
Дар чунин андешахо буд, ки садои духтараки бодомкавок уро ба худ овард, «Ин ба шумо чой. Панч дакика пас курутоб хам мешавад.»
Сиёвуш аз паси пешхидмат нигох кард. Табассуми у дили Сиёвушро ба худ кашид. Сиёвуш чойро чойгардон карду боз хаёли у ба Маша рафт.
Пас аз онки Сиёвуш бо Таня вохуриро сар кард, дигар ба Маша майле надошт. Таня ва Сиёвуш кариб хар бегох дар ягон кахвахона менишастанд ва сипас шабро дар хучраи Сиёвуш сахар мекарданд.

Хар вакте Маша занг мезад Сиёвуш аз вохури бо у худдори мекард ва ба насихат мепардохт: «Маша, ту шавхар дорй! Бояд ба ин хиенаткорихо дар хакки шавхарат хотима бахши! Ин кори хуб нест».
Маша бо исрор гуфт: — Чанд бор ба ту мегуям, шавхарам маро дуст намедорад! Мо дар остонаи чудошави хастем. Мо се сол аст дар хучрахои чудо хоб меравем ва ба хаёти хамдигар кордор нестем.

Сиёвуш, ки махорати хуби суханвари дошт соатхо уро насихат мекард. У медонист, ки суханонаш самимй нестанд ва танхо мехохад бо ин рох аз Маша халос шавад. У гуфт:
— Маша, тули ин соле ки мо пинхонй робита дорем, хам дар дини ту ва хам дар дини ман гунохи азим аст! Ин кор касофат меорад! Ноомадии кор меорад! Бадбахтихо меорад! Ту бояд бас куни ба чашми шавхарат хокпошиданхоро. Охир худат гуфта буди, ки шумо хамдигарро дуст дошта оиладор шудаед. Пас кучо шуд он мухаббат? Наход хеч хотираи неке надори аз у?
Маша хандида посух дод:
— Хотирахои нек албатта хастанд. Аммо мо ба карори катъй омадаем, ки чудо мешавем. Ман наметавонам бо ин хайвон зистан. У дигар шудааст. Чои ишку мухаббатро нафрату бадбинй гирифтааст. Ту маро намефахмй.

Сиёвуш бо исрор идома дод:
— Маша гуш кун. Факат бодиккат. Аккалан ба хотири духтарчаат зиндагиатро аз нав соз, то у бепадар калон нашавад. Зиндагиатро аз вараки нав огоз намо. Барои худат чунин вонамуд кун, ки бехтарин мард шавхари туст ва ту хушбахттарин зан хастй! Танхо вонамуд кун. Охиста-охиста мебинй, ки ин вонамуд не, балки вокеъият шудааст. Вай мард аст ту зан. Зан бояд аз мард каме пасттар худро дорад. Хукукдони накун. Мехрубон шав нисбаташ. Бубин нисбати ман чи кадар мехрубон хасти. Чи кадар аз ман паст худро нигох медори. Аз гапам берун нестй. Хуроки дустдоштаамро пухта ба кимкучо наздам меори. Биё як бори дигар ин хамаро дар нисбати шавхарат — падари фарзандат раво бин. Аккалан якбор азхудгузаштагй нишон дода бегохе хуроки дустдоштаашро пухта миз оро. Шамъхоро рушан кун. Барояш ягон тухфа бихар ва бе у хуроки шом нахурда интизори аз кор баргаштанаш шав. Бо табассум уро пешвоз гир ва ба суи миз даъват намо. Сипас тухфаи харидаатро ба у дех ва худро мачбур карда суханхои хубу мехрубонона гуй…
Маша сухани Сиёвушро бурида:
— Бас кун! Тухфа?! Ту чихо мегуи?! Ту чиддй гуфта истодаи? Маро ба мазох гирифтаи?

— Не, не, чаро мазох? Ман чиддй мегуям. Дар олам одами бенуксу беайб вучуд надорад. Хама як камбудй, як нукс дорад. Ту ба айбу камбудихои у чашм пушида, дар у танхо тарафхои мусбатро чустучу кун. Нишонахои неки инсониро ков. Танхо чихатхои мусбати уро бин! Дар хама оилахо нофахмихо…
Маша сухани уро бурида:
— Маро аз ханда куштй, азизам Жерар! Мо дигар якчо намешавем. Ин кори намешуданист! Харгиз ин корро нахохам кард!

Сиёвуш гушии телефонро бо дасташ дошта хандид, то садои хандаашро Маша нафахмад. Сипас боз садояшро чиддй гирифта идома дод:
— Маша, ту аввал як бор хамин корро кун! Худро сахт мачбур карда! Ба хотири чандин солхои хамзистиатон, ба хотири духтарчаатон, ба хотири Парвардигор, якбор азхудгузаштагй нишон дех! Худоро хушнуд кун!

Маша дигар тобу токати шунидани суханхои Сиёвушро накарда:
— Бас кун! Хотима дех! Вохурдан намехохй бо ман? То ин кадар гапхои бехуда гуфтан, бехтараш руирост гуй, ки ман дар дилат задаам, ё ягон зеботару чавонтарашро ёфтаам! Хайр! — гуфту телефонро хомуш кард.
Сиёвуш ба телефони хомушшуда нигариста гуфт:
— Бале! Дигарашро ёфтам! Аз ту даххо маротиба хуб аст! Дугонаи худат! Боз гап дорй?! — ва кох-кох зада хандид.

Сипас телефонро гузошта дароз кашид ва ба худ андешид, «Тавба, гарчанде максадам рахо шудан аз уст, аммо чи хуб суханхову чи хуб далелхо барояш гуфтам! Аз кучо ин гапхо ба сарам омад?…»
Дар ин андешахо буд, ки занги телефонаш баланд шуд. Гуширо бардошта гуфт:
— Ало? Гуш мекунам туро Танюша! Кариб расидй?
— Не. Бубахш. Каме серкор шудам. Рафта наметавонам. — гуфт Таня ва интизори сухани Сиёвуш нашуда, зангро катъ кард.
Сиёвуш асабй шуда, ба у занг зад, аммо Таня гуширо набардошт. «Бало занад! Чаро вактхои охир ин тавр рафтор карда истодааст? Ба кахвахона мегуфтам агар парида меомад. Ба хонаам биё гуфтам нагмаро сар кардааст…»

— Хэй, хэй! Хобатон бурд чй? Таомро овардам! — садои пешхидматдухтараки бодомкавок Сиёвушро таккон дод ва аз дарёи хаёлоташ берун шуд.
Табаки курутобро ба худ наздиктар гузошт. Ба он нигох кард. Аммо аз алам иштихояш баста шуда буданд. «Сад дар сад дуруст! Ин Таня, то он вакте пул доштам бо ман буд, акнун ки кампул шудам аз ман рафт. Бояд аз хамон Машаи хоксору мехрубон намонам.» — ба худ андешид Сиёвуш ва зуд аз кисааш телефонро гирифта ба Маша занг зад.
— Бале, Сиявуш?
— Салом, Маша. Чаро Сиявуш? Чаро Жерар не? Хайр майлаш ин мухим не. Маша медонй холо ман дар кучо нишастаам? Дар хамон чойе ки ману ту рузи аввалини шиносшавиамон нишаста будем! Ёдат кардам, Маша! Бархезу ба автобус нишаста биё. Худи хозир. Ман фармоиш дода мунтазират менишинам.

— Сиявуш, бубахш, бо ту дигар вохурда наметавонам. Ман доири гапу насихатхои ту бисер фикр кардам. Ва аз руи гуфтахои ту амал кардам. Ташаккури зиёд ба ту! Вокеан хама гапхоят дуруст буд. Холо ман хушбахттарин зан хастам, ки чунин бехтарин марди дунё шавхари ман аст! Мо хамдигарро хеле дуст медорем! Ман танхо вичдонам азобам медихад, ки ба у тули як сол хиёнат кардам. Аз ту як хохиш. Ба ман дигар занг назан, илтимос. Ба хотирам рузхои палидию хиёнаткориямро наёр. Хазорон рахмат, ки чашмони маро кушодй! Ту равоншиноси хеле хуб хасти! Хуш бош!

Занги телефон хомуш шуд. Сиёвуш худро дошта натавониста хандид. Дурудароз механдид. Хандахои пураламу дарднок дар холи худ. Атрофиён бо хайрат ва баъзе бо табассум ба у нигох мекарданд.

Сиёвуш аз ханда бозистод. Донахои ашкро аз чашмонаш пок кард. Суи пешхидмат, ки бо табассум суяш менигарист, даст бардошта ишора кард. Вакте пешхидмат наздаш расид гуфт:
— Хисоб кунед.
— 250 сум. Чаро нахурдед? Хурок ягон нукс дорад? Бемазза аст? -пурсид пешхидмат.
— Не. Намедонам, начашидаам. — гуфт Сиёвуш ва аз кисааш тангахоро хисоб карда болои миз рехт. Сипас когазчае аз дастпоккунакро гирифта, назди пешхидмат гузошта гуфт:
— Духтарак, писандам шудй. Инчо раками телефонатро наменависй?
Пешхидмат табассум карда, айёрона ба атроф нигох кард. Сипас руи когза ракамхо навишту гуфт:
— Ту ба як хунарманди фаронсавй монанд хастй. Хеле шабех. Номашро фаромуш кардам… Сиёвуш сухани уро бурида гуфт:
— Жерар де Парде?
— Бале, бале. Аммо шабонгах занг назан, ман шавхар дорам. — табассум кард пешхидмат.
Симои Сиёвуш чидди шуд. Когазро, ки дар даст ба кисааш мегузошт, дубора руи миз гузошту саросемавор аз ошхона берун шуд.





Достоне аз Екутистон

17 10 2016

Имрӯзҳо дар Русия шаҳраку деҳачае нест, ки пои муҳоҷири тоҷик нарасида бошад. Аз Сахалин(шарки Русия) то Калининград(гарби Русия) ва аз Мурманск(шимоли Русия) то Оренбург(ҷануби Русия) бо тоҷик ва хислати тоҷикона шинос ҳастанд.

Чумхурии автономии Еқутистон дар шимолу шаркии Русия ҷойгир буда сарҳади шимолии он то уқенуси Яхбастаи Шимолй мерасад. Тирамохи соли гузашта аввалин бор пои мардикори тоҷик ба Жиганск ном яке аз шаҳракҳое, ки дар шимоли Еқутистон ҷойгир аст.

Мардикорон вакте харитаи ин шаҳракро диданд шухиомез мегуфтанд, ки ба назди пингвинҳо мераванд.

Жиганск дар сохили дареи Лена вокеъ буда, охирин барф дар аввалхои моҳи июл об мешавад пас аз ҳамаги як моҳ боз сардиҳо сар мешаванд. Яхи замин дар моҳи июл танҳо то чуқурии 1-1,5 метр об мешавад. Аз он чуқуртарашро яхи абад меноманд. Мардумони таҳҷоияш эвенҳо ва якутҳо.

Инак ҳавопаймои фарсудаи ЯК-40 бо 12 мардикори тоҷик ба фурудгоҳи ин шаҳрак нишаст. Нишастани ҳавопаймо тарсонанда буд ва чангу губорро ба фазо бардошт. Баробари дидани фурудгоҳи хокй (на асфалтпуш е бетонй) мардикорон бо чеҳраи махзун ба ҳамдигар менигаристанд. Дар нигоҳи онҳо гам, тарс, ноумедй ва пушаймонй ҳувайдо буд. Саркори онҳо — Шариф бо хандаи талх ҳам мегуфт «Оҳ модарчон, ман кучо омадам? Эҳ, хок бар сари пуле..».

Шариф як ҷавони 32-солаи точик, ки ҳам роҳбалад ва ҳам саркори ин мардикорон буд аз тарафи як ширкати сохтмонии русиягй вазифадор шуда буд, ки дар Жиганск як бинои маъмурии сеошенаро дар тули як мох андова намоянд.

Баробари расидан ба Жиганск корфармоҳои рус тоҷиконро даъват карда наздики як соат бо онҳо суҳбат гузаронданд. Онҳо ба тоҷикон аз ҷумла фаҳмонданд, «Мардуми таҳҷоии инҷо якутҳову евенҳоанд. Хамаи онҳо яроки оташфишони шикорй доранд. Омадаҳову бегонаҳоро хеле бад мебинанд. Ваҳшй, майзада ва ебоиянд. Бо онҳо ягонхел доду гирифт е мукотиба нашавад. Хеч кас ба деҳа наравад. Ба магоза лозим шавад чор нафар шуда барои дарозмуддат хариди калон кунед. Дар дигар вакт аз ҷои хоб ва аз ҷои кор берун пой наниҳед…» Ин суханҳо ваҳмро дар дили муҳоҷирон боз афзунтар намуданд. Аз нақли дигар коргарони рус низ бармеомад, ки инчо хеле боэҳтиету ҳушер бояд буд. Онҳо мегуфтанд, ки шабона бачахои таҳҷои омада гаранг мекунанд ва ҳатто милисаҳо, ки ҳамиллати онҳоанд ба ҷинояткории онҳо чашм мепушанд.

Шаби якум гайри мунтазира ором гузашт. Саҳарй ҳама ба кор шуруъ намуданд. Бегоҳ вакте аз кор баргаштанд гирду атрофи ҷои зисти онҳо пур аз одамҳои чашмтанг буд. Ин ҷавонони масту аласти таҳҷои буданд. Тоҷикон ба ҷойҳои хоби худ ҷобаҷо шуда аз берунбарои худдори намуданд. Шаб куфтани дарҳо огоз шуд. Саркори тоҷикон зуд ба зердастонаш телефонй ба тамос баромада аз тинҷ будани онҳо пурсон мешуд ва таъкид менамуд, ки «гов дар диери мардум гусола аст» ва дарҳояшонро ба ҳеҷ кас накушоянд. Нисфи шаб садои доду вой ва шуру магал шунида мешуд.

Саҳари маълум шуд, ки ду коргари русро хуб лагадкорй намудаанд.

Аз тоҷикон ҳеч кас осебе надида буд.

Бегоҳи рузи саввум як нафар муҳочири тоҷике, ки ба тоҷикон хуроки бегоҳирузй мепухт ба Шарифсаркор занг зада аз омадани таҳҷоиҳо баошпазхонаи у хабар дод. Бо амри Шариф ҳама мардикорон корро партофта ба ошпазхона шитофтанд. Бештари мардикорони ҷавон бо дугу пуписа ва муштҳои гиреҳзада мешитофтанд. Шариф онҳо ва дигаронро таъкид мекард ором бошанд ва зинҳор ба ҷанг напардозанд, чунки се тарафи шаҳракро даре иҳота кардааст ва тарафи чаҳорумро ботлок. Чун ҷои гурез надоранд, бинобар ин ягона роҳи онҳо забон ефтан аст.

Баробари расидан ба ошпазхона ошпаз шикоят кард, ки ду нафар таҳҷоиҳо даромада ба деги хуроки у як пораи калони гушт партофтанд ва чун у бо руси бо онҳо суҳбат карда натавонист ба дашному таҳқир баромада рафтанд. Дар айни ин суҳбат таҳҷоиҳо омаданд.

Аз авзоъи онҳо маълум буд, ки ҳушер нестанд. Пас аз дашномҳои болохонадор яке аз онҳо бо номи Хамза бо Шариф ба саволу ҷавоб гузаштанд ва дигарон хомуширо бартарй медоданд. Хамза бо лаҳни дурушт пурсид:

    —Чаро омадед?Дафъ шавед ба ҳамонҷое, ки омадед!

-Омадем, ки ба шумо он бинои сеошенаро ки баландтарин бино дар шаҳраки шумо мешавад ба истифода диҳем. — оромона посух дод Шариф.

-Бинои сеошена? Яъне сивилизатсияро оварданиед? Ое медонй, ки ин сивилизатсияи шумо сад сол ҳам ба мо даркор нест!? — бо ҳамон лаҳн идома дод Хамза.

-Хайр, чй кунем? Пул кор карда оилахоро хуронем гуфта омадем. — бо сари хам гуфт Шариф.

Пас аз чанд лаҳзаи хомушй Хамза бо шариконаш бо забони худ сухбат намуда баргашта назди тоҷикон омад ва гуфт:

    —Хуб, мо бо шумо дигар кордор намешавем. То он даме, ки хатогие аз ягон нафари шумо сар назанад. Дар деха шаклу симои ягонтоатонро набояд бинем! Худо накарда агар ягон нафари шумо бо ягон духтар е зани инҷои робита кунад сипас хамаатонро пора-пора хоҳем кард. — инро гуфта Хамзаю шариконаш рафтанд.

Шарифу дигар муҳоҷирон яке паси дигар «уфф» гуфта оҳи сабук кашиданд. Чанде аз онҳо бо асабоният мегуфтанд, ки набояд ба ин дашному лаҳни дурушти онҳо хомуш мемондем ва бояд бо онҳо занозанй мекардем. Шариф бо табассум гуфт:

     —Хуб, ҳоло онҳо аз мо камтар ва маст буданд. Аник, мо метавонистем бар онҳо голиб оем. Аммо баъд чи? Фардо тамоми деҳа бо яроки худ ва шояд ҳатто бо роҳбалади милисаҳояш қасосгирй оянд.

Вокеан гапи Шарифсаркор ҷон дошт. Ин суҳбати кутоҳ бо таҳҷоиҳо дар оянда ба тинҷии тоҷикон бефоида набуд. Баъдтар маълум гашт, ки гуштпартои дар дег яке аз расму русумҳои дустонаи мардуми ин диер будааст.

Пас аз ин ба муҳоҷирони тоҷик касе кордор набуд. Онҳо ҳатто дар танҳои ба магозаравй сар карданд. Баъзеи онҳоро бегоҳ пас аз кор дар магозаҳои дуртари дигар гушаи шаҳрак низ дидан мумкин буд. Таҳҷоиҳо бо дидани симои тоҷикй «свои» гуфта эътибор намедоданд. Кариб ҳар бегоҳирузй ва шабонгаҳ гуруҳи Хамзаро дар гирду атрофи ҷои хоби сохтмончиен дидан мумкин буд. Онҳо баъзан меҳмонй ба ошхонаи тоҷикон даромада хурок мехурданд. Ба онҳо бештар нони тоҷикипухтаи ошпази тоҷик писанд буд.

Хар саҳар хабар мерасид, ки шаби гузашта як е ду нафар сохтмончиени русро таҳҷоиҳо задаанд. Русҳо ба дод омада буданд. Дар суҳбат бо тоҷикон мегуфтанд, ки инчо русу тоҷик ҳарду дар як сатҳ қарор доранд ва ҳарду «приезжи», «чужой» (омада, бегона) ҳисоб мешаванд. Шариф ба ин гапи онҳо қоҳ-қоҳ зада хандида мегуфт «умеворам, пас аз баргаштан ба Новосибирски худ тоҷиконро дигар азият нахохед дод», ва ба дил мегуфт «инҷо точикон барои таҳчоиҳо алакай худй шуданд..»

Саҳаре ҳама дар ҷои кор ҷамъ шуданд. Русхо безобита ва дар хашм менамуданд. Маълум гашт, ки шаби гузашта гуруҳи калони ҷавонони таҳҷои ба як манзили зисти онҳо даромада чор нафар сохтмончии русро тули се соат азобу шиканҷа додаанд. Яке аз онҳо бо чашми варамида ва лабҳои аз зарб дарида аз сарвари ширкати худ талаб мекард, то ба у фавран чиптаи ҳавопаймо бихаранд, чун дигар лаҳзае истоданй нест ва мехоҳад баргардад.

Сарварони ширкати сохтмонии русҳо ба ҳукумат ва шуъбаи милисаи шаҳрак шикоят навиштанд. Ниҳоят сарвари ширкат Шарифро назди худ даъват намуд. Дар суҳбат аввал ҳайрон будани худро изҳор намуд, ки чаро таҳчоиҳо ба точикон кордор нестанд ва тули қариб як моҳ то ҳол ягон точикро ангуштаке назадаанд. Сипас гуфт «Мебинам дар қатори зердастони ту, муҳочирони точик чавонони паҳлавончусса кам нестанд. Русҳо ба интиқомгирй омодагй мебинанд, чунки аз ин милисаҳои таҳчои ягон муҳофизатро намебинад. Бояд точикон бо русҳои мо якчоя шуда қасос гирем. Рақамҳои телефонҳоятонро ба русҳо диҳед. Баробари ягон шаб омадани таҳчоиҳо бо зангҳои телефонй ҳамаро ба пой мехезонем ва онҳоро мекубем!»

Шариф пас аз каме мулоҳиза руирост ин таклифи сарвари ширкатро рад карда посух дод:

   —Медонед чй, мо бо таҳчоиҳо муносибати хубу дустона сохтем. Онхоро фахмидем ва бехатоги кор карда гаштаем. Инчо Русия — Ватани шумост. Гарчанде ки дар ин шаҳрак русу точик дар як сатҳ бошанд ҳам, вале мо шаҳрванди хоричй ҳастем. Конун барои шумо дигар асту барои мо дигар. Чаро моро гам намедиханд? Чунки мо шароб наменушем ва дар кучахо бадмастй намекунем. Чунки мо ба зану духтарҳои таҳчоиҳо кордор нестем. Дилхоҳ нафари русеро, ки таҳчоиҳо задаанд даъват карда пурсучу намоед. Хоҳед фаҳмид, ки уро бегуноҳ назадаанд..»

Сарвари ширкат аз ин посухи Шариф багазаб омада ба у ишораи аз ҳучрааш рафтан намуд. Шариф аз ҳучра берун омад ва ба худ меандешид, ки ое қарори дуруст баровард е на.

Дуртар аз даромадгоҳи ҳучра, дар офтобй, болои курсие як муйсафеди таҳчои менишаст. У бо Шариф алакай шинос буд. Боре барои кашонидани масолеххои сохтмонй ҳамроҳи дигар мардикорони точик ба у кумак намуда буд. Муйсафед баробари дидани Шариф бо табассум уро даъват намуд. Муйсафед чеҳраи маҳзуни Шарифро дида сабаби гамгин будани уро пурсид. Шариф дар чавоб чизе нагуфта танҳо табассум кард.

Муйсафед ба у ишораи дар курсии дигаре нишастан карда сипас гуфт: Дуруг нагуй. Гамгин ҳастй. Сабабашро ҳам медонам. Он ки шаби гузашта бачаҳои мо русҳоро задаанд. Онхо ягон гунох кардагистанд. Аммо ман ҳар кучое чавонони деҳаамро дидаам таъкид кардаам, ки ба точикон кордор набошанд. Медони ин ҳама бадбинии мо таҳчоиҳо аз кучо сарчашма мегирад? Аз солҳои шуравй. Мо аз сивилизатсияи овардаи онҳо гурехта-гурехта ба ин гушаи хунуки замин расидем. Ин сивилизатсия омаду дар диери мо гавазн, оҳу ва моҳиҳо торафт кам шуда истодаанд. Дар солҳои шуравй дар Екутистон барои дарефти тилло, алмосу еқуту дигар сангҳои қиматбаҳо зиеда аз 15 таркиши ядрои гузаронидаанд. Таркишҳое ба мисли Хиросима ва Нагасаки ва дар шаҳраки Айхал таркиши садамавй, ки таъсираш ҳануз ҳам дар ончо ҳаст. Ин хабарҳоро дар он солҳо ҳатто ҳукумати Еқутистон намедонист ва танҳо дар Маскав баррасй мешуданд. Акнун пиру чавони Еқутистон медонад. Мо намехоҳем гушти гавазну моҳиҳои шуъои радиатсионйгирифта истеъмол намоем. Мо намехоҳем оби нушокии мо ифлос гардад. Дар ин иқлими бе ин ҳам номусоид, ки дарозумртаринамон 60-солаем ва намехоҳем ин хол боз бадтар шавад. Инро ман як муйсафеди 54-сола ки хама ҳамсолонам хок шудаанд ба ту мегуям. Барои ҳамин аз ҷавонони мо наранчед. Онҳо шояд дагалу дурушт бошанд, аммо ҳақ астанд».





Защищено: Бурунойӣ аз ниқоб

31 08 2016

Это содержимое защищено паролем. Для его просмотра введите, пожалуйста, пароль:





Защищено: Чил муъҷизаи Тоҷикистон

2 02 2015

Это содержимое защищено паролем. Для его просмотра введите, пожалуйста, пароль:





Падарҷонам, туро боз хоб дидам

12 11 2014

Qabri padarjonam

Qabri padarjonam


Аҷоиб кулбае буд кулбаи ту,

Басо зебову дилкаш даргаҳи ту,

Кай ин хона харидӣ ман надидам?

Падарҷонам, туро боз хоб дидам.

 

Дилам хоҳад чунин хоначаи хуб,

Дараш сангин бошад, бомаш аз чуб,

Ки дар паҳлӯи ту ҳамсоя бошам

Падарҷонам, туро боз хоб дидам.

 

Зи дуриҳо назар дорӣ ба ҳолам,

Чи сон афтидаву бепару болам,

Машав ғамгин, ки ман шодам зи ин ҳол

Падарҷонам, туро боз хоб дидам.

 

Марез ашкат, ки аз хобам нахезам,

Зи сӯзи ашкат дил шуд реза реза,

Ба паҳлӯят бари ман хонае хар

Падарҷонам, туро боз хоб дидам.





Защищено: Мусо, телефони дастӣ ва гурбачаи хокистаранг

2 11 2014

Это содержимое защищено паролем. Для его просмотра введите, пожалуйста, пароль: