Зулмоти поёни шаби сиёҳ (поёни достон)

21 02 2015

Пас аз ношто Некрӯзу Аслиддин ба беруни ошхона баромаданд.
Аммо он ду мусофири ҳамсафари онҳо, ки ба ошхона надаромада буданд дар берун набуданд. Некрӯз муҳаррики худравро ба кор андохта тахминан даҳ дақиқа интизори онҳо шуд. Ду се маротиба занги худравро низ пахш кард. Вале касе ҳозир нашуд.
— Аз афташ бо ягон худрави дигар рафтанд. – гуфт Некрӯз ва оҳиста-оҳиста худравро ба ҳаракат даровард.
— Ту онҳоро бо гапҳои сиёсиат тарсондӣ, ана аз бало ҳазар гуфта гурехтанд. – бо ханда гуфт Аслиддин.
Худрав баробари ба ҳаракат даромадан такон хурду муҳаррикаш хомӯш шуд.
— Эх миллати латтамиҷози ман! – гуфта муҳаррикро дубора ба кор андохту илова кард:
— Кайҳо дар сари худрав нанишаста будам, як-як фишангҳои «муфт»-у «ист» фаромуш мешаванд.
— Маълум аст. Дасту поят меларзанд. Маро сиҳат саломат ба назди модари пирам расонӣ шуд. Худо нигаҳбон бошад, дар як ғанабчае, ки дар ҳавопаймо рафтам хоби нағз надидам. – аз тирезаи худрав ба куҳҳои сар ба фалаккашидаи ағбаи Шаҳристон назар карда гуфт Аслиддин.
Некрӯз, ки худравро аз ҳавлии ошхона ронда ба роҳи асосӣ пайваст мешуд, пурсид:
— Боз чӣ хоб дидӣ, Туруш? Дар ҳамон танҳоиҳои муҳоҷират «шизофреник» нашудаи-ку?
— Шояд. Аммо бисёр мехостам аз фурудгоҳ бе ту берун ояму сафарамро бе ту идома диҳам.. – Аслиддин аз қуллаҳои барфпӯш чашм наканда гуфт.
— Эй эй, Аслӣ, ба ман чӣ дахл дорад, ё дар хобат ман ҳам будам? – бо табассум пурсид Некрӯз.
— Бале. – Аслиддин аз куҳҳо чашм канд ва ба Некрӯз нигариста посух дод.
Некрӯз бо ҳамон табассум аз роҳ чашм наканда гуфт:
— Хобатро ба об гӯй мегӯянд. Ҳозир айнан қад-қади дарёи Зарафшон рафта истодаем. Метавонӣ ҳоло ба ӯ гуфтан гирӣ.
Аслиддин ба дарё нигариста: — пас аз се рӯз баъд мегӯям. – гуфт.
Некрӯз гуфт: — Эх Туруш, ту аниқ «шизофреник» шудаӣ.
— Дар хона як оши як ба як фармоиш дода баъд дар сари дастархон… Эй! Роҳ! Гардон! – Аслиддин ба роҳ ишора карда дод зад. Некрӯз чамбаракро зуд ба самти рост гардонида баробари он ба пойфишанги «ист» пахш кард. Худрави боркашони «Камаз», ки аз самти муқобил меомад бо садои занги даҳшатафканаш аз паҳлӯи онҳо гузашта ғурросзанон гузашта рафт. Ронандаи «Камаз» аз тирезааш дуғ зада чизе гуфт. Аслиддину Некрӯз аз тарс «шах» шуда буданд. Рангу рӯи Некрӯз парида сап-сафед гашта буд. Бо ҳарду дастонаш чамбаракро сахт қапида буд ва дастонаш меларзиданд. Ба Аслиддин нигариста пурсид: — Ӯ дод зада чӣ гуфт?
— Нашунидам чӣ гуфт. Некрӯз, ту ба роҳ нигоҳ кун, ба ман чӣ нигоҳ мекунӣ? Гапи маро бо гушонат мешунавӣ, на бо чашмонат. Худо раҳмамонро хурд. Қариб ҳамон таъбири хобам мебаромад. – гуфт Аслиддин.
Некрӯз чизе нагуфта худравро дубора ба ҳаракат даровард.

Дар деҳа хабари худравхарии Некрӯз аллакай паҳн шуда буд ва аз омад-омади Аслиддину Некрӯз хешу табори ҳарду хабардор шуда буданд.
Аз чашмони ҳамсари Аслиддин ашк мерехт. Ин на ашки шодӣ ва на ашки ғам буд, балки барои оши палав пиёз реза мекард. Модари Аслиддин, ки сабзӣ реза мекард ба келинаш рӯй оварда гуфт: — Шуд. Мондагиашро ман реза мекунам, ту рафта дегро мон.

Некрӯз ба зонуи Аслиддин як шаппотӣ зада бо ханда гуфт: — Хез, Туруш! Қариб расидем. Камтари дигар монд. Ин қадар хоб нарав, ки боз ягон хоби дигар набинӣ.
Аслиддин хоб набуд, танҳо чашмонашро пӯшида ба пуштмонак такя зада буд. Ба сухани Некрӯз эътибор надода аз ҷой наҷунбид ва чашмонашро кушоду гирду атрофро назар кард ва боз такя зада чашмонашро пӯшид.
Акнун, ки онҳо аз купрук гузашта буданд дарёи Зарафшон дар тарафи Аслиддин буд. Худрав ба гардиши роҳ наздик шуд. Самти муқобили он тарафи гардиш дида намешуд. Некрӯз боэҳтиёт суръатро каме суст кард. Нохост худраве аз гардиш дида шуд, ки бо суръати баланд ба муқобили онҳо баромад. Суръати баланди худрави муқобил имкон надод, ки аз роҳаш набарояд. Некрӯз фарёд зада аз тарси он ки ба худрави муқобил барнахӯрад чамбаракро ба рост тоб дод. Вақте худрав бо суръати баланд лағжида аз роҳ берун шуд ва ба ҷар сарозер мешуд Некрӯз фарёд зада дарро кушода худро берун партофт. Дигар чизе дар ёди Некрӯз набуд. Некрӯз чаппаю роста шуда ба дарё афтидани худравро надид, аммо садои баланди ба сангҳо бархурдану ба об афтидани он ба гӯшаш расид. Ҳарчанд мехост дод зада «Аслӣ, худро берун парто!» гӯяд, аммо лабонаш ба ӯ итоат намекарданд. Гармии хунро ки сару пешониаш мерехт дар чашмонаш ҳис кард ва каме нагузашта аз ҳуш рафт.

Пас аз чор рӯз.
Муфаттиш дар интизори ба ҳуш омадани Некрӯз дар беморхонаи маркази ноҳия гаштугузор мекард, ки нохост наъраи гиряолуде аз як ҳуҷра баланд шуд, «Парто! Аслӣ, худро берун партооо! Аслӣӣӣ…»

Мардони деҳа таи ин рӯзҳо аз гирду атрофи макони садама сар карда то деҳаҳои поёноб ҷасади Аслиддинро мекофтанд.

Модари Аслиддин дар иҳотаи ҳамсоязанҳо гоҳ ба ҳуш меомаду боз аз ҳуш мерафт.

Ҳамсари Аслиддин аз ақл бегона сухан мекард. Гоҳ худ ба худ чизе гуфта механдид, гоҳ соатҳо ба як нукта нигоҳ карда карахт менишаст.

Ниҳоят хабар расид, ки ҷасади Аслиддинро аз дамоби паси хонаашон пайдо кардаанд.





Муллошо — пайкараи муҳоҷири тоҷик

20 07 2011

— … чуноне мегӯянд, ангушташро бибурӣ ҳам хун нахохад омад. Ин гапро дар васфи шумо гуфтаанд, акаи Муллошо, — гуфта, Мӯсо, ки даст ба пушт аз ин тарафи хона ба он тарафи хона қадам зада, нигоҳаш гоҳ ба ин тирезаву, гоҳ ба он тиреза бармехӯрд.

— Ҳа, боз «Ҳотами той» гуфтаанд, «Муллошои той» нагуфтаанд. «Мӯсои той» мегуфтаанд ҳам мешудааст. — Чашм аз маҷаллаи пур аз суратҳои ранга наканда, ғурунгос зад Муллошо.

— Хайр, дар ҳамин фолат кӯмак накунед, пас шумо чӣ хелӣ ҳамшаҳрӣ ҳастед? Ман аз ҳар касу нокас қарз намепурсам ку. Дилам кашиду аз шумо пурсидам. Агар медонистам, ки шумо ин кадар хасис ҳастеду суханам мешиканад…

— Эээ, Мӯсоҷон, надорам! Мефаҳмӣ? Агар бошад, наход надиҳам? Дар кисаам дусад сӯм мондааст, ки сад сӯмашро дар телефон мегузорам, — ба кадоме аз суратҳои ранга нигоҳ фурӯ бурда, сар набардошта, сухани Мӯсоро бурида, гуфт Муллошо.

— Чӣ хел надоред? Дирӯзакак Валерий Андреевич ҳаққи корро дода буд-ку, — аз қадамзании беҳуда бозистода, рост ба акои Муллоши нигариста, гуфт Мӯсо.

— Панҷсад сӯмашро нигоҳ дошта, як ҳазорашро зуд ба хона фиристодам, — сар аз маҷалла  бардошта гуфт Муллошо ва ангушти ишоратиашро ба лабаш тар карда, сафҳаи дигарро боз кард. Мӯсо бо чеҳраи пур аз ифодаи ҳайрат болои сари Муллошо хам шуда, бо овози каме пасттар пурсид:

— Ҳамон ҳазор сумакро бо банк фиристодед? Шарм доред-е…

Муллошо сар набардошта, маҷалларо тамошо мекард. Дар саҳифаи нави маҷалла акси рангаи духтари нимбараҳнаро дида, маҷалларо тарафи Мӯсо гардонд ва ба акс ишора карда, гуфт:

— Нигар, Мусо, чи хел зур аст… Ман, Мӯсоҷон, аз тамошои ҳамин маҷаллаҳо чашмонамро об медихам, мисли ту аз пайи зиндаҳояш намедавам ва ба сари пулҳоям об намерезам. Ҳазор сум он тараф истад, боре панҷсад сум ҳам фиристода будам. Барои чӣ шарм медорам? Он вақт шарм хоҳам дошт, ки бачаҳоям дар Тоҷикистон гурусна монанд. Ман дар ин ҷо ягон зарра парвои худам надорам. То охирин тангаи кисаамро ба ватан хоҳам фиристод. Ба ту ҳам насиҳат ҳамин, ки аз паси духтарҳо камтар давида… — дар ин пайти сухан Мӯсо, ки тобу тоқати насиҳатҳои Муллошоро надошт, даст афшонда, баланд хитобид:

— Офарин, офариннн! Дирӯз дар куҷое хондам, ки ҳайкали муҳоҷири мехнатиро гузоштанианд, барои ба ватани қашшоқ пулфиристиаш. Ба онҳо пешниход хоҳам кард, ки ҳайкали шуморо гузоранд. Касеро, ки якпаҳлз задаву маҷаллаҳои эротикӣ тамошо мекунад… — Мӯсо инро гуфт ва аз хона бадар шуд.

Муллошо аз паси ӯ бо завқ хандида гуфт: — Бигу «мастерок»-и лойзаниамро фаромӯш накунанд…





Муллошо ва «лимузин»

11 07 2011

Дар мулки бегона, дар диёри мусофирй, дар сарзамини ғурбат, вохӯрдани ягон чеҳраи шиносу ошнои ҳаммиллат, ба кас чунон шодию фараҳу хушнудие мебахшад, ки ба гуфтани он калима намеёбӣ. Ин хурсандӣ баробари дидани симои ошно тамоми вуҷудатро фаро мегирад. Шояд барои он кас ҳам айни ҳамин гуна ҳиссиёт даст медиҳад, ки оғӯш кушода ба истикболи ҳам меоем. Мисли фарзадони як падару модар ҳамдигарро ба канор мегирем. Гӯё ҳамдигарро таскин мебахшем, ки дарди моро дардмоне ҳаст ва гӯё аломат медиҳад, ки ғамгин набошем, зеро дар шаҳри ғурбат танҳо нестем…

Тақрибан бо ҳамин радда эҳсосу андеша Мӯсо дар истгоҳ бо ҳамшаҳриаш Субҳон вомехӯрад. Пас аз ҳолпурсию ёдкарди ёру дӯсти муштарак Субҳону Мӯсо шумораҳои телефони худро ба якдигар дода, боз як бору бори дигар хурсандии худро аз мулоқот баён дошта, сипас аз кору бори ҳаминлаҳзаинаи ҳамдигар пурсон мешаванд.

Субҳон: «Мӯсо, ту автобуси чандро интизорӣ?»
Мӯсо:  «Эээ, напурс…  Ман акаи Муллошоро интизорам. Бо ҳам дар як автобус меомадем. Он кас пеш аз нишастан ба автобус нос кашиданд. Пас аз 5-6 истгох чашмонашон калон-калону манаҳашон кашол шуд. Як дахон пур аз нос ҷои туфкунӣ наёфтанд. Дар истгоҳи «Хлебзавод» аз автобус фуромаданд. Якчанд маротиба аст, ки ҳамин хел мекунанд. Дафъаи гузашта, тавонистанд, ки тез фуромада туф карда, зуд ба ҳамон автобус дароянд. Вале ин дафъа нашуд…

Ҳарду, ҳам Субҳон ва ҳам Мӯсо, бо завк хандиданд.

Субҳон: «Исто ки, кадом Муллошо? «Ленин» ё «лимузин»?
Мӯсо:  «Мулошои кабкбоз…»
Субҳон: «Ҳа, «Лимузин» охир. Лақаби наваш ҳамин хел аст.»
Мӯсо: «Аз кай боз ба он кас лақаби нав додаед?»
Субҳон:  «Пас аз он ки аз фурудгохи Домодедови Маскав баромада, нофаҳмида аз байни таксиҳо лимузинро киро карда то Люберсӣ мераванд. Ҳа-ҳа-ҳаа…  Аз бачаҳо қарз ҷамъ карда, базӯр ҳаққи таксиро додаанд. Сипас ду моҳ кор карда, пули бачахоро баргардонанд. Ҳа ҳа хаа…  Ҳоло ҳам як-як худашон мегӯянд, ки аз Тоҷикистон то Маскав бо ҳафт ҳазор расидаму аз айрапорт то Люберс дар дувоздаҳ ҳазор… Ҳа ҳа ҳа…»

Баъдаш ҳарду сукут карданд. Шояд дар сари ҳарду як андеша мегашт. Агар одамоне монанди акаи Муллошо намебуданд, муҳоҷирату ғурбат хеле сахттару сангинтар аз ончӣ ҳоло ҳаст мегузашт. Пас аз мулоқот бо ҳамдиёрон ҳама кас шоду хурсанд мешавад, аммо аз шунидани достонҳои акои Муллошо ин хурсандию сабукӣ садчанд бештар мешавад. Ин гуна одамон кайҳо ба фолклори мо, муҳоҷирони тоҷик табдил ёфтаанд.

Дар ин байн акои Муллошо ҳам ба истгоҳ баргашт ва Субҳонро дида, шод шуду оғӯш ба оғӯш бо ӯ саломалек кард.

Субҳон: «Ҳа, акои Муллошо, Мӯсои бечораро ин ҷо танҳо монда, куҷо рафтед, мегӯяд, аз интизори раги пояш хушк шудааст.

Муллошо: «Ҳе, ҷӯра, дар ҳамин атроф як шиноси киргиз дорам. Гуфтам, айб мешавад, аз ҳамин ҷо гузараму ба вай як саломалек накарда равам. Бисёр не, 5-6 дақиқа шуд.»

Дар ҳоле ки Мӯсо сустак-сустак механдид, Субҳон пурсид:

— Пас чаро ако Мӯсоро набурдед, дар ҳамин ҷо ягон шапкадор ё сартарошида ин каса зада маъюб мекард, чӣ мешуд?

Муллошо: «Вай Мӯсоро нағз намебинад, ҳамин ки дид, настраенияш чаппагардон мешавад…»

Вақте ҳуши Субҳон ба автобусе, ки ба истгоҳ наздик мешуд банд гашт, Муллошо ба Мӯсо чашмак зада гуфт:

— Паъат, аз ҳамин ҷо то ҳуу вай ялангира рафтам, дилам нашуд, ҳама ҷо ин қадар тоза буд ва ягон мусорка ҳам набуд…

Мусо: «Акои Муллошо, ҳаққи Шумо ба автобус рафтуомад кардан не, ҳаққи Шумо ин ки фақат дар «лимузин» рафта оед.» «Э, хуше…» — баланд шуд садои Муллошо дар ҳоле ки ҳарсе акнун ба автобус боло мешуданд.





Як шоми хастагй

13 06 2009

Пас аз кор базур кувват кардем бо пойхои кашол-кашол, то хона расем. Имруз, рузи вазнину серкор буд. Пас аз тайёрии чорруза 48 метри мукаъаб, яъне шаш мошин бетонро хафт нафар кабул кардем. Русхо ва саркорон коил шуданд ва мегуфтанд, ки офарин, имруз шумоён 96 хазор пул кор кардед. Эх, шумо надонед, ки нисфи пул ба кисаи як миёнрав меравад. Хайр донед хам чи коре аз дастатон меояд.

Бо ин андешахои нохуш танхои хастаи худро ба манзил расондему афтодем…

Хама дар хар кунчи хона мурда барин хоб будем. Хеч кас намехохад хуроки шом пазад. Аввал ба акои Муллошо часпидем. Мисле, ки дар афсонаи «Рубох ва зог», рубох ба хотири ба даст овардани панир сурудхонии зогро таъриф мекунад, мо хурокпазии Муллошоро таъриф мекардем. Лекин кор надод.

Акои Муллошо бахона ёфтанд, ки либос шустанашон лозим.

Баъдан «Беспакоится»-ро хохиш кардем, то ягон «фачу лач» пазад. «Беспакоится» — лакаби тозагузошта ба Султон хаст. Чунки у хар боре ба маъшукаи русаш занг занад, «Алло, привет Света, эта Султан беспакоитсa» мегуфт. Харчанд ислохаш мекардем, ки «Султан беспакоитсa» не, балки «Султан беспакоит тебя» , вале боз хамон «Ахмади порина».

Нихоят Султон хурокпазиро ба зимма гирифт ва хама ба корхои худ банд шуданд. Мусо, боз гарки ноутбукаш шуд. Хама бо боз шудани ноутбук медонистем, ки чанги Мусо бо миллатгароёни рус огоз ёфт. Муддате аз сари ноутбук хеста ба машки чисмонй медаромад. Харчанд кадаш на онкадар баланд аст, аммо китфу бозуи калону тавоно дошт, ки пас аз машкхои вазнину тулонй ба даст меояд.

Паффу пуфф карда дар хаво мушт мезад ва ба фикрам, шояд алами шикаст дар чанги интернетиро аз тан мебаровард.

Яке аз орзухои Мусо он буд, ки боре бо скинхедхо рубару шаваду «рекорди» як хамватани мо, ки соли гузашта дар Маскав се миллатгаройро кушта буд ба даст гирад. Вокеан вакте ки дар ин бора дар интернет хонда будем, хама ахсан мегуфтем. У як кахрамон аст барои мо.

Мусоро низ дар форуми интернетй интизор буданд. На танхо скинхедхо, балки дустони хамдилу хамфикри чечению догистонию ингушетй. Кариб хар шаб дар интихо Мусоро модераторони форум аз бахс хорич мекарданд. Чунки бештар ба эхсосот дода шуда, ба кабехтарин лафз аз хафт пушту хохару модари скинхедхо ёд мекард…

Садои акои Муллошо диккати хамаро чалб кард, ки либос навшустаашро ба тор овехта мегуфт, «Ээ, садкаи зани точик шавам, ки рузи дароз аз хамиру гову гусола огоз карда, ба либосшуи тамом мекарду боз шаб хам рохат надошт… Барои як курта шустанам дастонам кариб аз кор бароянд.»

Сипас акои Муллошо, рафта назди Носир нишаста уро ба картабозй даъват карданд. Дере нагузашта доду вояшон баромад, «Носир, бачаи чавонй ва аз ту бояд буи атру хушбуй ояд. Хез рав чуробхою пойхоятро шуй! Эээ, биниям як су истад, чашмонам сухтанд аз буи пой!». Носир хандакунон гуфт, ки чуробхояшро дируз харидаасту наванд ва ба шустушуй рафт.





Як лахза бо мо…

22 05 2009

Бегохй аз кор омадем ва пас аз шустушуй хама ба коре банд шудем. Ман, ки акнун «нашъаманд»-и интернет шудаам ва сардабири «Мардикорнома» мебошам дар ин лахзахо хамин сатрхоро хуруфчинй мекунам. Хама медонанд, ки бо кори хеле мухим банд хастам ва талош мекунанд, халал нарасонанд. Вакте ин корро сар карда будам, муносибат ин гуна набуд. Механдиданд, ки «ба дилат назад, кори бекора»? Мегуфтам, «бародарон ман такдиру рузгори худамонро ба оламиён хикоят мекунам ва онхо аз хонданаш хурсанд мешаванд, асли вазъиятро мефахманд ва ба мо хамдардй мекунанд. Аз руи ин хис мекунам, ки мо танхо ва бепуштупанох нестем…

Акнун, вакте мебинанд, ки сари кор нишастам ва дар тилфуни хамрохам чик-чик мекунам, мефахманд, ки ба навиштани блог машгулам, онхо паст гап мезананд ва ба нуги по рох мегарданд. Амаки Муллошо дар чунин холатхо ба бачахое, ки нафахмида, ба овози баланд гап мезананд, чашм ало мекунанд, мепесонанд ва пичиррос мезананд, ки «хап шин, Илхомчон бо оламиён гап зада истодааст…»

Лабханд мезанам ва ба корма давом медихам. Дар хамин холат Малик хуроки шом пухта истодааст. Бале, ин шавлаи модарам мепухтаги не. Камнамак ё шур ё сухта ё нимпухта — чи чизе бошад, бе гапу гуп ва бо сари хам мехурем. Чои шикоят нест. Макарон ба хуроки миллии мардикорон табдил ёфтааст.

Ба тарафи ростам менигарам. Косим вактхои охир сахт ба хабархои телевизион шавк пайдо кардааст. Барномахои зиддибухронии давлатхои гуногун, авзоъ дар биржаи Русия ва Ню Йорк, кохиши иктисодиёти Япония…

Хусусан болою поинравии курби доллар дар Русия уро сахт безобита мекунад. Султон дар як кунчи хона нишаста бо ким кадом урусдухтар чапаю роста гап зада истодааст. Дарвокеъ у вактхои охир номери тилфони духтархоро ба хона меорад ва ба хохишмандхо таксим мекунад. Назди дастгоххои пулгузарони рафта, дар даст тилфун мегардад. Хамин ки ягон духтар ба тилфунаш пул мегузорад, у дуздида-дуздида ракамхоро дар тилфунаш сабт менамояд. Ва холо мегуфт ки: — пачему я званила, а ты трубку непаднял?

Сабур бо ноутбукаш банд аст. У бо миллатгароёни урус чанги интернетй эълон кардааст. Асабонй шуда, дашном медихаду «зарба» мезанаду аз кайф дастхояшро монанди боли укоб ба ду тараф меёзонад ва пас аз лахзае «зарба» мегираду фашшуфишкунон харфхоро сахт-сахт мекубад. У вокеан худ миллатгарост. Оре, хамин тавр миллати хешро дуст дошта, фахр кардан даркор. Носир ва Мусо буи макаронбирёнро шамидаву дар интизори таом худро ба картабозй машгул медоранд. Носир низ аз дашномдихихои Сабур безобита шуда, як-як аз каноти дигари чабхаи вохид ба «чанги интернетй» хамрох мешавад. «Навис, ки падарат бо фашизм чангид, акнун ту ба гури падарат туф мекунй?» 

Аз ошпазхона садои акои Муллошо меомад, ки бо тилфун бо фарзандонашон гап мезаданд ва бори дуввум аст, ки ба писарашон Фарходи 6-сола мегуянд: «Фарходчонам, калон шав тезтар ва наздам биё, хамрох кор кунем, хишту лоя бардоштан тавонй шуд…»

Баъд аз соате, вакте ки таомро сарф кардем, хама ба хоб меравем, зеро пагох боз хамон лою гилу хишту об, ба хоб меравем ва Точикистонро дар хоб мебинем…